Eltenowe chwalenie wszystkich i wszystkiego

Mieliśmy, starałam się znaleźć kogoś nieco bardziej obiektywnego, choć ja jako, że byłam oceniana dość zdrowo i raczej w stronę że nigdy nie jest tak dobrze, żeby nie dało się lepiej wiedziałam, żę coś tam potrafię, ale nie wolno mi się zatrzymać.

Tak jest najlepiej, a grono ludzi to z pewnością doceni
-- (Zuzler):
@Pates, robiłam to, co sama w sobie uważałam za słuszne. I to było często dobre.

--

No zawsze może być lepij. Problem w tym, że wielu z nas jakby nie przyjmuje tego do wiadomości?

Tyle, że ci w ośrodkach też w jakimś tam stopniu za specjaistów uchodzą.
-- (magmar):
W grę wchodzi też samoocena.
Niech oceniają to fachowcy.
WTedy jest łatwiej znaleźć punkt odniesienia


--

@Zuzler, nie każdy ma na tyle sił i możliwości żeby próbować, zwłaszcza jeśli rodzina idzie w tę samą stronę co środowisko, w sensie w taką ciężką, niekonstruktywną krytykę.

To jest najlepsza ocena.
-- (lwica):
Mieliśmy, starałam się znaleźć kogoś nieco bardziej obiektywnego, choć ja jako, że byłam oceniana dość zdrowo i raczej w stronę że nigdy nie jest tak dobrze, żeby nie dało się lepiej wiedziałam, żę coś tam potrafię, ale nie wolno mi się zatrzymać.

--

Specjalista na papierze nie zawsze jest specjalistą z prawdziwego zdażenia.

Przede wszystkim fajnie jeśli by nauczyciele faktycznie mówili na ile kto ma zdolności, ale żeby mobilizowali do pracy nawet tych, którzy mistrzami w swojej dziedzinie nie będą, no bo nie każdy musi przecież być.

Można skonsultować się z kilkoma
-- (pates):
Specjalista na papierze nie zawsze jest specjalistą z prawdziwego zdażenia.

--

@Magmar, to zależy, mnie wpędziła w ogromną wręcz przesadną samokrytykę, acz chyba rzeczywiśćie jest lepsza niż wieczne chwalenie. Teraz próbuje sobie od pewnego czasu wypracować zdrową równowagę. :)

Ależ oczywiście @Magmar. Tak jest najlepiej i tutaj się w pełni zgadzam, chociaż znam takich, co w papierach mają samo dobro, a w realu raczej nie do końca.

To też racja, ale chyba najgorsze jest wmawianie wielkiego talentu, jeśli ktoś owszem, jest w czymś dobry, ale nie ponad przeciętny. Wtedy Taki ktoś dostaje wysokiej samooceny, a w świecie poza szkołą czeka go bolesny upadek z piedestału.

Na pewno nie jestem za zniechęcaniem, bo jeśli ktoś coś chce robić i na prawdę siedzi i poprawia się w danej dziedzinie, to całkiem daleko jest w stanie zajść, a z resztą nie każda pasja potrzebuje niewiadomo czego, przecież niezawsze taki śpiewak jest na najwyższym poziomie, a jest popularny.

Jeszcze inaczej: jak ktoś niedoświadczony, bo i skąd ma być doświadczony porządnie ludzik lat naście, to nie pozna sam, że jego nauczyciel pieprzy jakieś głupoty albo jest zacofany w wiedzy o lat dzieści. A kto ma sie poznać za niego? Rodzice, którzy często jeszcze mniej o jego ukochanym hobby wiedzą od niego samego? Inni nauczyciele, którzy będą raczej podtrzymywać legendę, że tamten jest super?

No, jak na ludzi trafisz, którzy są nieogarnięci to gorzej, dlatego wypadało by zacząć od zatrudniania tych trochę chociaż ogarniętych.

Pates, jeśli czujesz, że jesteś w czymś dobry to rób to i rozwijaj swoje pasje nie oglądając się za siebie i nie słuchając wszystkich w koło, bo jednemu będzie się bardzo podobać, drugi zmiesza cię z błotem.

Czasem niewidomi, np. na Eltenie, są z kolei zazdrośni, wręcz chorobliwie zazdrośni, o dokonania i osiągnięcia innych. Wtedy też skrytykują, byle tylko dopiec. Bo sami czegoś nie zrobią, ale innemu też nie dadzą. Takie psy ogrodnika.

Nie, nie tylko. Jeszcze może działać mechanizm "nie wiem, ale się wypowiem".

Mechanizm jakże charakterystyczny w naszym społeczeństwie, łatwo rżnąć domorosłego eksperta i jeszcze specjaliście powiedzieć, a co ty tam wiesz.
-- (Zuzler):
Nie, nie tylko. Jeszcze może działać mechanizm "nie wiem, ale się wypowiem".

--

Wszystko na eltenie, wszystko w naszym społeczeństwie, jakby te same mechanizmy nie były do zaobserwowania dookoła otaczającego nas świata.