Związki niewidomych

Skoro wyższe uczucia tak bardzo się liczą, to dla czego jest tak mało par mieszanych, za to przyjaźnie jak naj bardziej?

A to przepraszam, czy z każdym, z kmi się przyjaźnisz masz ochotę być w związku?

A to przepraszam, czy jak poznajesz chłopaka to od razu wiesz, że będzie z tego związek czy raczej relacja się rozwija, rozwija i dociera do czegoś? Sens mojego postu jest taki, że wiele widzących osób jest w stanie przyjaźnić się z niepełnosprawnym i to tyle. Friendzone wiecznie żywe.

Pfff, nie tylko w tych wypadkach

No nie tylko, ale trzeba doliczyć. Bo nigdy nie wiesz, czy to friendzone z tych zdrowych czy raczej nie.

Bym rzekła, że friendzone to wynik tego, że chyba nie jesteśmy seksualnie tak interesujący.

Przyjaźnie jak najbardziej...? no jest więcej, sporo więcej, jasne, że tak, ogóle nprzyjaźni jest więcej niż udanych związków, ale ja wiem, czy to tak prosto wychodzi? CHoć oczywiście zgadzam się z tobą, że prędzej chcą się z nami przyjaźnić, niż być.

Ehh Łysy, Łysy. To tak, jakby ktoś zapytał, przez jakie u piszemy kubek, ja na to, że Słownik Ortograficzny podaje, że przez u zwykłe, a Łysy na to... Wali mnie słownik ortograficzny :P

Moniczko- akurat nie trafione porównanie.

A jak się zapatrujecie na to, ze np. osoby, które mają gdzieś w życiorysie jakieś trudne przejścia, czy to w domu, czy też w szkole szukają osób, które pzez to przeszły i ewentualnie wtedy tworzą z nii związek? :P

Nie wiem jak Ci odpowiedzieć na to pytanie. Ludziom po przejściach często trudno jest się odnaleźć w normalnym śświecie, co więcej... Oni sami mogą kontynuować taką destrukcyjną tradycję. ALe.... Nie mowię nie.

Moim zdaniem to nie może wyjść, bo jeśli dwie osoby mają jakieś przejścia i będą się potęgować tymi wspomnieniami to nie będą szczęśliwe.

W pewnym wieku zawsze ludzie są już po jakichś tam przejściach. Ale jak się buduje nowy dom, to chyba nie na starych fundamentach. Prawda? Przeszłość to przeszłość.

Ale mi chodziło o nieco innego.
Że po prostu łatwiej im jest się w pewnych momentach wesprzeć siebie na wzajem, niż np taki ktoś, kto był książątkiem w domu i znajdzie sobie np. dziewczynę, któa miała z czymś problem.

wiadomo, że zrozumieć w pierwszym etapie jest się łatwiej. Ale potem najlepiej to odrzucić i.... wyznaczyś nową ścieżkę i sobie nią iść.

No ja niemówię, że izie się cały czas tym, co było. Chodzi mi o zrozumienie właśnie.

Grupy wsparcia z reguły rzeczywiście składają się w zasadzie z ludzi, którzy mają taki sam lub podobny problem, ale jest jeden, mały szczegulik: tam zawsze jest zawodowiec, który wie, przy najmniej w teorii, jak to zrobić żeby się grono nie rozwaliło.

No i takie grupy istnieją jakiś czas, a nie całe życie.

Wiecie, od złego ciężko się uwolnić, bo to warunkuje jednak to, kim się jest jeśli to coś naprawdę dużego. Jeśli dwie osoby szukają się pod tym kątem, to nie będzie im łatwo, bo chcą czy nie chcą, skoro szukają kogoś, kto też jest po przejściach, to znaczy, że wciąż tym jakoś żyją, a co za tym idzie, nie będzie im łatwo nie powielać tamtych błędów albo przynajmniej patrzeć na to mniej więcej obiektywnie

Wg mnie to zależy, czy ktoś jest na tyle silny, by być ponad tym. Ja np. jakbym miał w przyszłości dzieci, ale najpiewr to się ustabilizował psychicznie, to nie chciałbym, by w dzieciństwie ani w ogóle miały tak, jak ja miałem.