Środowisko niewidomych

czego wam brakuje?

Założony przez jamajka 340 wpisów ostatni wpis 10 dni temu Strona 16 z 17

#301

A macie tak czasami, że idziecie na spacer, albo sobie eksplorujecie jakieś miejsce i co chwila do was ktoś podchodzi i o coś pyta, w czymś chce pomóc? A może macie gorszy dzień? A może macie też niedosłuch i musicie się skupiać bardziej, niż kto inny na ogarnianiu co się dzieje w okół? A może chcecie zebrać myśli?
Senter San

#302

A i owszem, tylko często problemów, które opisujesz, nie widać na pierwszy żut oka. Mało kto się domyśli, że masz niedosłuch. Problemem są też miejsca, gdzie mnustwo osób pomoc proponuje, tak jak np. mnie na tym dworcu. Człowiek chce sam, zobaczyć jak co wygląda, żeby w przyszłości sobie od strzała dać radę, a tu non stop ktoś.
Sygnatura? A co to jest i do czego :D

#303 1 polubienie

W sumie tak, założyć słuchawki, iść na spacer posłuchać se jakiegoś audiobuczka albo inną muzyczkie. I nie mówię że się nie da, tylko u mnie jest taki problem że nie mam podzielności uwagi. A jednak na spacerze trza mieć otwarte uszy.

#304

Szczerze, to tym bardziej pewnie podejdą, jak zauważą aparaty i mają odrobinę wyobraźni.

#305

Grunt w tym, że to wywołuje czasami u mnie takie lęki, takii stres, świadomość, ze będę się musiał z nimi użerać, że czasami nie wychodzę kosztem tego z domu.
Kiedy wyjdę sobie, jest spokojnie, w okół brak ludzi, robię co mam zrobić. Często mi wyjdzie, często jestem zadowolony, ale kiedy cały czas ktoś podchodzi, to mnie stresuje, męczy, muszę się skupić na tym, co inm odpowiedzieć, a nie na tym, co akurat robię. Ich obecność zbija mnie z tropu po prostu. Nie wiem, może to jest kwestia doświadczenia i obycia na opcym terenie? Może z czasem będę miał bardziej wyjebongo na to? Na ten moment po kilku takich interakcjach zastanawiam się 2 razy, czy chcę wyjść i czy chcę powiedzmy pójść do sklepu, czy może po rpostu coś zamówię na Glovo, a sklep mam blisko. Z jakiegoś powodu te sytuacje odbijają się na moim mentalu.
Senter San

#306

a jak sobie na dworcach radzicie z dojściem do skleu? bo byłem na dworcu to zdaje się, że prowadnice i kropki bez problemowo prowadzą do peronu, toalet. Pytam, ponieważ po woli wkraczam w samodzielność

#307

Aparatów nie widać az tak. Trzeba się przyjrzeć albo mieć z tym do czynienia, żeby wyczaić, że coś jest na rzeczy. Oczywiście trochę zależy to od modelu, niemniej są one robioen tak, by szczególnie nie stygmatyzować nosiciela, zatem leci tu test na spostrzegawczość.

-- (Zuzler):
Szczerze, to tym bardziej pewnie podejdą, jak zauważą aparaty i mają odrobinę wyobraźni.
--
INFP

#308 1 polubienie

Mi w ogóle brakuje możliwości wyjścia na spacer tak o, dla spaceru.
***Jak ja nie cierpię sPAMerfów!

#309

Jak to?

#310 2 polubienia

Dlatego ja zawsze edukuję, bo akurat taką mam pracę, dużo osób mnie pyta, czy podchodzić, czy coś tam. Że to nie jest właściwe pytanie, czy podchodzić, tylko trzeba zmienić już samo założenie. Ten człowiek wie, co robi. Ogarnia, co się wokuł niego dzieje, wie, gdzie się znajduje i wie, gdzie ma iść. No i jeśli już podchodzić, to właściwie po co? To znaczy bo tak wypada, bo ktoś sobie nie radzi waszym zdaniem, czy w jeszcze jakimś innym celu? Takie pytania zwykle ludziom zadaję. No tutaj się wgłębiam w temat, że różne rzeczy dla widzących mogą wyglądać nieporadnie, ale są wpisane w jakieś normy radzenia sobie. No bo czasem trzeba tą laską trochę pogrzebać, pomacać, bo szukam sobie znanego czegoś. Czasem trzeba dłużej postać na światłach, bo czekam na zmianę pełnego cyklu. Niektórzy tak robią.
po co mi sygnatura?

#311 1 polubienie

A jeśli ja naprawdę potrzebuję pomocy? Albo jeśli akurat teraz fajnie, jak ktoś przeprowadzi mnie przez ulicę, mimo że generalnie jej nawet nie potrzebuję, ale mi sporo ułatwi?
***Jak ja nie cierpię sPAMerfów!

#312

To się postarasz zwrócić na siebie uwagę. Zagadasz kogoś, jeśli kogoś usłyszysz. Nie wiem, będziesz machać ręką.
po co mi sygnatura?

#313 5 polubień

Wiecie, jeśli ktoś podejdzie, spyta, czy potrzebuję pomocy, a na grzeczne "dziękuję, dam sobie radę" stwierdzi, że ok to super. Gorzej gdy taki mimo zapewnień idzie obok, bo przecież to zawsze łatwiej, a w ogóle to idę w tę samą stronę, a tak po za tym to będę spokojniejszy / spokojniejsza. NO kurde blade! czemu, jeden z drugim, nie wierzysz w to, co się do ciebie mówi! Jeśli mówię, że dziękuję, nie trzeba to, z łaski swojej, racz przyjąć to do wiadomości!
Nie mam żadnego problemu z pytaniem o pomoc. Mam za to wielki problem z proponowaniem jej na siłę mimo zapewnień, że jest całkowicie zbędna, a czasem to bardziej przeszkadza, niż pomaga.
Może źle myślę, ale nie mogę oprzeć się wrażeniu, że większość ludzi zasadniczo nie wierzy, że jesteśmy w stanie wziąć za cokolwiek odpowiedzialność. Jasne, nie wszyscy, ale zdecydowanie zbyt dużo jest takich, przed którymi nawet gdy staniesz na głowie to i tak niczego nie osiągniesz. Pół bidy jeśli to jakiś random, który pomaga przejść na drugą stronę ulicy. Gorzej, jeśli to przyszły pracodawca, teść, który na każdym kroku pokazuje Ci, broń Boże, nie mając nic złego na myśli, że nie nadajesz się do sensownej roboty i w zasadzie siedź tu sobie i nie przeszkadzaj, gdy pracują. Acha, możesz pościelić łóżko, bo przy najmniej tu nie ma nic, czym się możesz skaleczyć.

#314

O to to to, Tomecki w punkt! Ubrałeś w słowa większość moich frustracji.
Jeszczez tym podchodzeniem to najbardziej frustruje nie sam fakt, że to się dziejee, tylko to, że się kumuluje. Raz 2 razy ktoś podejdzie, zapyta czy pomóc, powiesz nie dzięki, za którymś z następnych razów powoli zaczną puszczać nerwy, albo dotrzemy gdzie mieliśmy dotrzeć wykończeni i mało chętni do integrowania się z ludźmi. To jest zasadniczy problem. Chyba też fakt, że spodziewamy się i musimy się psyhicznie na to przygotować, wychodząc chociażby na chwilę z domu. Bardziej człowiek docenia jednak wyjątki, kiedy uda się przemknąć i załatwić jakąś sprawę bez natrętów.
Senter San

#315 1 polubienie

No dobra, ale z drugiej strony po jakiego wała podchodzić i się pytać, czy może potrzebuję pomocy, skoro ja sobie idę, szybkim tempem, albo nie wiem, widać, że jestem czymś zajęty.
Ja bardziej o tym mówię. Nie ma sensu, żeby podchodzić byle podejść, zapytać i mieć odchaczone. Ja jeszcze nie mam problemu, jak ktoś mylnie interpretuje sygnały i myśli, że aj sobie nie radzę, a sobie radzę. No nie musi wiedzieć, że ja sobie tak stukam w słupek, bo mi się fajnie dźwięk odbija xd.
Albo nie wiem, jest zielone, ty stoisz na przejściu, to jest podstawa, żeby cię zagadać, no bo nie zachowujesz się zgodnie z oczekiwaniem, powiedzmy czyli masz problem
Dla mnie ważne jest to, że sama biała laska nie powinna być przesłanką, że ktoś może chciecć naszej pomocy. Jakby same fundamenty. Jeśli ktoś jest niewidomy, nie oznacza, że powinno go się zapytać, czy potrzebuje pomocy. Oczywiście ja wiem, że i tak będą fałszywe alarmy, bo często w sytuacjach, które są dla nas normalne ludziom się wydaje, że potrzebujemy ich pomocy, ale miałem wiele takich ewidentnych, że idę prostą drogą, nie ma schodów nic, a ktoś mnie zatrzymał tylko po to, żeby się zapytać xd. No i wtedy serio idzie się zgubić.

-- (tomecki):
Wiecie, jeśli ktoś podejdzie, spyta, czy potrzebuję pomocy, a na grzeczne "dziękuję, dam sobie radę" stwierdzi, że ok to super. Gorzej gdy taki mimo zapewnień idzie obok, bo przecież to zawsze łatwiej, a w ogóle to idę w tę samą stronę, a tak po za tym to będę spokojniejszy / spokojniejsza. NO kurde blade! czemu, jeden z drugim, nie wierzysz w to, co się do ciebie mówi! Jeśli mówię, że dziękuję, nie trzeba to, z łaski swojej, racz przyjąć to do wiadomości!
Nie mam żadnego problemu z pytaniem o pomoc. Mam za to wielki problem z proponowaniem jej na siłę mimo zapewnień, że jest całkowicie zbędna, a czasem to bardziej przeszkadza, niż pomaga.
Może źle myślę, ale nie mogę oprzeć się wrażeniu, że większość ludzi zasadniczo nie wierzy, że jesteśmy w stanie wziąć za cokolwiek odpowiedzialność. Jasne, nie wszyscy, ale zdecydowanie zbyt dużo jest takich, przed którymi nawet gdy staniesz na głowie to i tak niczego nie osiągniesz. Pół bidy jeśli to jakiś random, który pomaga przejść na drugą stronę ulicy. Gorzej, jeśli to przyszły pracodawca, teść, który na każdym kroku pokazuje Ci, broń Boże, nie mając nic złego na myśli, że nie nadajesz się do sensownej roboty i w zasadzie siedź tu sobie i nie przeszkadzaj, gdy pracują. Acha, możesz pościelić łóżko, bo przy najmniej tu nie ma nic, czym się możesz skaleczyć.
--
po co mi sygnatura?

#316

Tak, ja sobie szedłem w zdłuż murka ostatnio po znanej trasie a i tak podbijali.
Senter San

#317

no tak ludzie są różni ale nie róbmy afery z tego, że ktoś chce pomóc może być to tak samo uciążliwe, jak ktoś kto nie zaproponuje pomocy,

#318 4 polubienia

Wiecie, ale najgłupsze to jest to, że jak stanie się jak sierota na środku i tylko patrzy, kogo by tu zaczepić, żeby o pomoc poprosić, to bez tego zaczepienia ludzie mijają bez mrugnięcia okiem i tak potrafią mijać przez parę minut, dopóki się ich rzeczywiście nie zaczepi. :D To mnie nawet nie denerwuje, bardziej bawi.

#319

a dlaczego z wyłączeniem kobiet?, a dlaczego bez wyłączenia dzieci?

-- (Pitef):
Każdy kto twierdzi, że ludzie są nie pomocni, że mają w dupie ludzką krzywdę i generalnie wywalone w niepełnosprawności, dostanie ode mnie plaskuna na potylicę, z wyłączeniem kobiet rzecz jasna. Osobiście spotykam się z aż zadużą ilością takich ludzi.
--
Zapraszam osoby posiadające piesy, lub chcące je posiadać, do dołączenia do grupy o psach przewodnikach.

#320 1 polubienie

Nie można przegiąć w drugą stronę, bo ile razy było tak, że potrzebowałem kogoś z przechodniów a dookoła nikogo albo przemykali po cichu i nie zwracali uwagi.
INFP