Tu też sprawa zależy od tego, jak mocno jesteśmy my otwarci na świat i ludzi. Jeśli jesteśmy osobami o cichym, niepewnym głosie, to duża szansa, że zginiemy gdzieś w tłoku. Jeśli daję w obcym miejscu krok do tramwaju na przystanku, i na cały wagon/ tramwaj pytam: Przepraszam, Jaka to linia? Zawsze mi ktoś odpowiada, bo w innym przypadku, tramwajowi odjechać nie pozwalam.
Nie do końca tak jest. W Warszawie włączył się syndrom "niejestemstądowości". Kogokolwiek się ostatnio nie zaczepi, osoby starszej, młodszej, z telefonem lub bez, to się nagle okazuje, że on/ona przeprasza, ale... nie jest stąd...
@Julitka, skąd ja to znam hehe. Ja nie stąd, się nie znam, nie orientuję się, zarobiony jestem. Nawet jeśli mówię, że szukam konkretnego adresu, który jest w zasięgu powiedzmy 10 metrów. Wolą czasami wejść w mapy google, niż unieść głowę i spojrzeć na szyld.
Ale takie osoby też nie zaczepiają w żadnej innej sytuacji, bo mają wywalone
-- (Postukujacy): Nie można przegiąć w drugą stronę, bo ile razy było tak, że potrzebowałem kogoś z przechodniów a dookoła nikogo albo przemykali po cichu i nie zwracali uwagi. --
Zapewniam was, że tak jak widzący reaguje na ślepego ze współczuciem z obawą i innymi emocjami, tak my reagujemy na inne niepełnosprawności. Inny niewidomy na nas nie zrobi żadnego wrażenia. Znamy ten stan bardzo dobrze, ale już głuchy, na wózku, upośledzony? Znajdziemy się dokładnie w tej samej sytuacji co widzący względem ślepokury, czyli będziemy współczuć, pytać, albo uciekać, unikać kontaktu, itd.
Męszczyźni zdradzają a kobiety są tylko wierne w literaturze.
Ależ oczywiście. Może teoretycznie lepiej wiemy, że tak nie wolno reagować, bo sami teko doświadczamy, ale niech będzie coś bardziej, osoba z zespłem downa. Albo będziemy gorzej reagować na kogoś, z jakoś wyjątkowo mocno zmienionym głosem przez chorobę. No i cała masa tego.
-- (piecberg): Zapewniam was, że tak jak widzący reaguje na ślepego ze współczuciem z obawą i innymi emocjami, tak my reagujemy na inne niepełnosprawności. Inny niewidomy na nas nie zrobi żadnego wrażenia. Znamy ten stan bardzo dobrze, ale już głuchy, na wózku, upośledzony? Znajdziemy się dokładnie w tej samej sytuacji co widzący względem ślepokury, czyli będziemy współczuć, pytać, albo uciekać, unikać kontaktu, itd. --
A skąd czasami, oni to robią częściej niż spoglądają wokół siebie. -- (MarOlk): @Julitka, skąd ja to znam hehe. Ja nie stąd, się nie znam, nie orientuję się, zarobiony jestem. Nawet jeśli mówię, że szukam konkretnego adresu, który jest w zasięgu powiedzmy 10 metrów. Wolą czasami wejść w mapy google, niż unieść głowę i spojrzeć na szyld. --
Niestety, to jest prawda. Sama poza niewidomymi trochę jestem oswojona jedynie z niedosłyszącymi i trochę z niep. intelektualnie. Osoby na wózku, o kulach czy inaczej neipełnosprawne ruchowo wprawiają mnie w lekkie zażenowanie, czuję się przy nich niepewnie, nie wiem, jak ich traktować poza tym, że normalnie, jak innych ludzi w kwestii komunikacji. W tej kwestii też nie czuję się mocna, jeśli chodzi o komunikację z ozn intelektualną. Trochę wiem, ale tam też każdy jest tak inny...
-- (piecberg): Zapewniam was, że tak jak widzący reaguje na ślepego ze współczuciem z obawą i innymi emocjami, tak my reagujemy na inne niepełnosprawności. Inny niewidomy na nas nie zrobi żadnego wrażenia. Znamy ten stan bardzo dobrze, ale już głuchy, na wózku, upośledzony? Znajdziemy się dokładnie w tej samej sytuacji co widzący względem ślepokury, czyli będziemy współczuć, pytać, albo uciekać, unikać kontaktu, itd. --
Zacznę od tego, 10 lat temu jeszcze widziałam więc nie zrozumiem niewidomych tak jak ociemniałych. Jedynie co czasami mnie doprowadza do tęsknoty to chęć poprowadzenia autka. Teraz są coraz bardziej wypasione i ciekawi mnie jak dałabym radę. Po za tym nie chciałabym odzyskać wzroku bo dobrze mi tak jak jest. Poukładałam życiie na nowo i nie chcę ponownie tego robić. Chyba robię się za stara
OOooo, bardzo ciekawa perspektywa, naprawdę! Jesteś chyba pierwszą osobą, którą znam, która tak na to patrzy... -- (Justyna89): Zacznę od tego, 10 lat temu jeszcze widziałam więc nie zrozumiem niewidomych tak jak ociemniałych. Jedynie co czasami mnie doprowadza do tęsknoty to chęć poprowadzenia autka. Teraz są coraz bardziej wypasione i ciekawi mnie jak dałabym radę. Po za tym nie chciałabym odzyskać wzroku bo dobrze mi tak jak jest. Poukładałam życiie na nowo i nie chcę ponownie tego robić. Chyba robię się za stara --
Chodziło mi bardziej o to, że nie jestem w stanie zrozumieć niewidomych pod względem ich codzienności. Nie mam pojęcia jak oni odczuwają brak wzroku bo nie potrafię sobie tego wyobraźić.
Bardziej odczuwają sytuacje, w której czegoś nie mogą, a ktoś inny może, niż sam brak wzroku. Brak wzroku jest czymś tak naturalnym, jak bo ja wiem, tego, że jestem człowiekiem Przynajmniej tak ja to widzę. Trudniej naprawdę tęsknić za czymś, czego się nigdy nie miało. Niektórzy pewnie tęsknią, ale zgaduję, że bardziej za wyobrażeniem tego, czym to widzenie jest, albo za rzeczami, które chcieli by robić, ale nie mogą.
-- (Justyna89): Chodziło mi bardziej o to, że nie jestem w stanie zrozumieć niewidomych pod względem ich codzienności. Nie mam pojęcia jak oni odczuwają brak wzroku bo nie potrafię sobie tego wyobraźić. --
Nooo nie było łatwo się tego nauczyć a raczej oduczyć. Takiej totalnej codziennej niezależności. Wiesz miałam ochotę odwiedzić np babcię to kluczyki w dłoń zatankować samochód i w drogę a teraz to planowanie trasy niczym na Everest. Ale już bym się nie zamieniła bo dobrze mi tak jak jest. Brakuje mi tylko jazdy autem ale za kierownicą
jak już pisałam w innym miejscu - w kontekście wzroku - wiadomo, że by się chciało tę przysłowiową "ścieżkę pod nogami" zobaczyć, ale w moim przypadku - i raczej nie tylko -gdzie odklejone są siatkówki, a oczy popalone tlenem, szanse na widzenie chyba równają się na ten moment zeru...
Nie możemy zmienić kierunku wiatru, ale możemy inaczej postawić żagle.