@Daszek, lepiej jest, gdy to młodym zajmuje się brat, niż matka czy ojciec. Tak przynajmniej może będzie umiał o siebie zadbać.

Nie mówię nawet o swoim przypadku, a ogólnie. Starsze rodzeństwo jest czasem lepszym przykładem, niż rodzic.

Nuno, rozumiem Cię.
Daszek, popieram Cię. :)
Ale nie jest tak, że jestem bardziej po którejś stronie.
Sytuacja przedstawiona przez Daszka po prostu jest i się dzieje, ale też i Nuno ma dużo racji.

Co racja to racja, powinien być zachowany zdrowy balans, którego z reguły nie ma, bo jak wspomniał Daszek, rodzice nie są przygotowani i nawet nie wiedzą na co się piszą, tak jest w wielu rodzinach.

Ale jedno nie wyklucza drugiego, po za tym twój wpis wyglądał tak, jakbyś bezpośrednio uderzał w rodzinę Nuna, a to jest mega słabe zagranie bez względu na to jakaby ona nie była.
-- (daszekmdn):
Łysy:
Nie powiedziałem nikomu, że jest dzieckiem z przypadku, tylko często to tak wygląda. Rodzice robiący sobie dzieci, którymi później nie mają się czasu zajmować, bez żadnego zastanowienia się nad tym, czy podołają etc to bardzo częste zjawisko i co ja poradzę że dla mnie to tak wygląda.
Co w tym złego? Przede wszystkim to, że każde dziecko potrzebuje miłości rodziców, zrozumienia z ich strony, poświęcenia czasu. Tak to nie powinno wyglądać, że głównie zajmuje się nim brat czy siostra.
Rozumiem, gdyby robili to z uwagi na podobny wiek etc, ale od zajmowania i wychowywania są rodzice, a przynajmniej w teorii tak to właśnie powinno wyglądać.

--

A no, to fakt @165, ale pisząc coś takiego bądź co bądź wystawiłem się na takie komentarze. Cóż, rodzice robią, co do nich należy,a mi zajmowanie się bratem sprawia przyjemność.

I o to chodzi, co nie znaczy by oceniać czyjąś rodzinę publicznie.
-- (nuno69):
A no, to fakt @165, ale pisząc coś takiego bądź co bądź wystawiłem się na takie komentarze. Cóż, rodzice robią, co do nich należy,a mi zajmowanie się bratem sprawia przyjemność.

--

Nie oceniłem publicznie, ino tylko taka refleksja mi się nasunęła.

Myślę, że warto przeczytać.

https://www.matka-nie-idealna.pl/dalam-klapsa/

A ja myślę, że każde dziecko to inny ccharakter, tak jak każdy dorosły człowiek, ale nie należy mylić bicia z klapsem.
Wystarczy popatrzeć jak kończy się to do czego doprowadzily prawa dziecka, nowe prawa, są w większości rozwydreni, wiedzą, że są nietykalni i mowa o już starszych dzieciach dorastających w przekonaniu, że nie wolno ich pokarać klapsem. Idealnym przykładem są brytyjczycy odwiedzający nasz kraj wychowywani od dawna właśnie w tym doskonałym prawie dotyczącym nietykalności cielesnej, u nas niestety rónież się dostrzega coraz więcej przejawów takiego bezstresowego wychowywania.
Wystarczy porównać młodzież z lat osiemdziesiątych, a raczej mało któy dorastał bez lania i wyrośli na uczciwych ludzi.
Nie będę powtarzał tutaj to co już pisałem, ale nie każde dziecko da się wychować bezstresowo.

Dokładnie Łowca.
Ja niejednokrotnie dostawałem klapsy i co, to od razu było znęcanie?

Ja np. nie mam szacunku do jednego z członków rodziny dlatego, że był moment, w którym wręcz czekałam, że wreszcie mi da w dziób, a nie dał.

Nie chodzi o to żeby dziecku kar nie dawać, tyko klapsów, a to, że jedno ludzie z drugim mylą to co innego.

No i właśnie. Tu nie chodzi o satysfakcję z bicia dziecka, bo to jest złe, zła jest forma pokazywania siły, chodzi o zwykłe klapsy, które pokazują, że jednak już została przekroczona granica, granica do której wystarczyły zwykłe kary i jeśłi dziecko na takie nie reaguje, a zachowanie staje się coraz bardziej agresywne należy odpowiednio zareagować.

Powiem tak: z tym narzędziem trzeba się bardzo umiejętnie obchodzić. Jaka jest pierwsza reakcja na to, że Ci ktoś przyłoży? Chęć oddania i poczucie krzywdy.

Ale nikt nie powiedział, że to jest proste, nie należy nadużywać i stosować jedynie wówczas kiedy naprawdę się należy, ale o tym już pisałem.

Trzeba jeszcze kilka razy rozważyć, czy aby na pewno się należy.

ja też byłem wychowywany w sposób z klapsami i nie nie zaszkodziło mi to człowiek miał respekt do rodzica wiedział co wolno a czego nie wolno a co teraz się dzieje, dzieci robią co chcą

Wtedy też były takie dzieci, które robiły co chciały. Z drugiej strony znam rodziców, którzy od ręcznego pokazywania miejsca w szeregu nie stronią, a dzieciaki i tak robią co chcą.

Jest taka teza psychologiczna, że jeżeli pozwoli się dziecku zrobić co chce, i sam zrozumie, że to się nie opłaciło, że to je skrzywdziło, to przestanie i nigdy już tego nie zrobi.
Co wy na to?