Rodzicem być.

Kochani, nie tutaj ten temat, proszę...

Nie zauważyłam by ten dzieciak miał jakieś zaburzenia. Na ulicy reaguje na wszystko jak każde dziecko i jest kontaktowny. Jest rozkapryszony i tyle.

No to tak jak mówiłem- pretensje do starych.

jeśli chcecie pogadać na temat odbierania dzieci rodzicom niewidomym, zapraszam do mnie. Najgorsze gdy takie świństwo robi ci własna rodzina.

@zuzler proponuje coś wręcz przeiwnego, skoro na t pozwalamy, to pozwólmy i na resztę

Na co pozwalamy?

A słyszeliście może o niewidomej parze, która zaadoptowała dziecko? Znajomi zgłosili się do adopcji i pomyślnie przeszli wszelkie testy, ale dziecka im nie przyznano wyłącznie z uwagi na brak wzroku. Oboje pracują, zajmują się domem i poruszają się samodzielnie, więc wnioskuję, że wynika to z uprzedzeń pracowników społecznych i jestem ciekawa, czy komuś udało się przełamać ten stereotyp.

Noo, też jestem ciekawa. Jeśli komuś się to udało, to ozłociłabym tych, którzy do tego dopuścili.

Hmmm, nie zrozumcie mnie negatywnie. Często adopcja, szczególnie, gdy dziecko nie jest już niemowlakiem jest dla niego dużą zmianą. Wejście do nowego domu wiąże się z szeregiem nowości. Niejednokrotnie takie dziecko może mieć zaległości w szkole i należy z nim nadrabiać materiał. yślę, że dokładanie mu kolejnej nowej sytuacji takiej jak niepełnosprawność obu rodziców adopcyjnych jest zwiększaniem jego stresu.

Z takiego punktu to i adopcja to stres, więc szkoda w ogule wprowadzać możliwość adopcji dziecka, niech siedzi w domu dziecka.

Zgadzam się z Balteamem. Prawda jest taka, że w wielu przypadkach niemożność adoptowania dzieci przez osoby niepełnosprawne nie wynika z braku możliwości wychowywania tego dziecka przez rodziców niepełnosprawnych, tylko ze względu na zakorzenione przekonania ludzi.

Wydaje mi się, chociaż nie siedzę w temacie, że dobrym pomysłem byłąby adopcja dzieci z niepełnosprawnościami, przy najmniej wzroku przez niewidomą parę. Rzecz w tym, że często problemem dzieci niewidomych są ich rodzice, dokładniej ich niewiara w możliwości niewidomych. Oczywiście rodzice bez wzroku generują inne problemy, jednak czy one są gorsze? Chyba ciężko ocenić.

hmm, to ruwnież nie jest idealne rozwiązanie. Taki rodzic nie zauważy np. blindyzmów.

Zależy jakich.Są takie, których raczej trudno nie zauważyć. Przy najmniej, gdy się jakkolwiek obserwuje dziecko.

Duże znaczenie ma fakt, czy oboje są całkowicie niewidomi, słabowidzący, jedno niewidome, drugie słabowidzące itd.

Jasne, ale to też kwestia indywidualna.

Blindyzmy zauważy się bez problemu,
jak i też inne tego typu problemy,
choroba sieroca np.
Tylko kwestia znajomości zagadnienia.

Trudno niewidomemu nie zauważyć,
że dziecko:
w specyficzny sposób się buja,
kręci się w koło,
trzyma palce w oczach,
czy specjalnie uderza głową o przedmioty.

Piszę z doświadczenia,
choć rodzicem nie jestem.

Ale młodsza niewidoma osoba,
ja niewidoma i widziałam takie rzeczy,
nawet w wieku 12lat,
zauważałam u osoby połowe młodszej.

Więc,
da się.

Pytanie techniczne -
jak poniewidomemu radzicie sobie z dawkowaniem płynnych leków?
Tak,
żeby maluchowi podać,
a jednocześnie żeby wziął zaleconą dawkę,
nie wypluwając wszystkiego w koło?
Byłam świadkiem,
gdzie zaradna i ogarnięta,
widząca szwagierka,
by 2letnej chrześnicy podać lek,
o pomoc musiała prosić babcię młodej,
bo Basia się tak wyrywała i kręciła główką.

Płynne lekarstwa rzeczywiście mogą stanowić niemały problem, pomijając fakt, że czasem trzeba zdrowo się nakombinować, żeby podać dziecku lek. Większość syropów posiada strzykawki, więc jeśli tłok odpowiednio się oznaczy to można konkretną dawkę nabrać, trzeba tylko uważać, żeby nie naciągnąć samego powietrza.
Inna kwestia to przekonanie malucha do wypicia i tu już trzeba się wykazać inwencją twórczą, a jak zajdzie konieczność to dobrze jest skorzystać z pomocy osoby widzącej, o ile jest taka możliwość.

e tak wrócę: @Gadaczka, czyli jesteś przeciwna temu, żeby niewidomi wychowywali dzieci w ogóle?

Nie. Wyraziłam wątpliwość co do adoptowania i dawaniu dziecku wielu nowych obciążeń.