Najbardziej denerwujący bohater literacki

Czuję się w obowiązku bronić Jasona z "Olimpijskich herosów". Może nie był moim ulubionym bohaterem,
ale miał wiele zalet. Możliwe, że chodzi Ci o to, że był zbyt idealny, zbyt opanowany, ale sądzę, że
Riordan po prostu nie rozwinął dostatecznie wątku tego bohatera. Ja nie przepadam za Leonem z tej samej
serii. Wprawdzie podziwiam go za to, że miał mechanikę i elektronikę w małym palcu, ale jego użalanie
się nad sobą doprowadzało mnie do szewskiej pasji.
Nie lubię Rorana z "Eragona", chociaż trudno mi uzasadnić za co. Chyba za dużo było rozdziałów
z jego punktu widzenia w "Dziedzictwie", poza tym wydawało mi się, że w głębi serca zazdrościł Eragonowi
sławy i uznania. Podobnie z elfką Aryą, chociaż z innych powodów: strasznie, a wręcz niemiłosiernie wkurzała
mnie jej wyniosłość.
Yennefer z książek Sapkowskiego nie cierpię. NIe, żeby Geralt był święty, ale ona kompletnie go nie doceniała
i ogólnie zachowywała się jak księżniczka, której wszystko się należy.

Ja tam lubię Leona. Śmiesznawy z niego gościu, sam bym taki być chciał :D

Tu jestem na tak, ale czasem to poczucie humoru objawiało się w najmniej właściwych momentach.

Dlaczego? Jak załoga ma pewne problemy, i czuje się niepewnie, albo coś, to warto czasem powiedzieć coś
śmiesznego, żeby rozładować napięcie, czy coś w tym stylu.

Nie o to mi chodziło akurat. :D Chyba przy jakimś potworze powiedział coś nie na miejscu.

A no to możliwe.

--Cytat (ambulocet:
A mnie ostatnio zaczął bardzo drażnić Net z cyklu powieści Rafała Kosika "Felix, Net i Nika". Jego zachowanie
w większości przypadków, zwłaszcza w drugiej połowie cyklu, mogłoby sugerować, że jest totalnym idiotą.
Na pewno nie pasuje do człowieka w jego wieku i z jego doświadczeniami.

-- Koniec Cytatu
Bo to taka średnio udana parodia Rona Weasley'a jest. :)
Dla jasności, Rona lubię.

A ja lubię Neta. Ogólnie darzę sympatią większość pozytywnych wariatów zarówno w świecie rzeczywistym, jak i fikcyjnym :)

Sansa z "Pieśni lodu i ognia". Jaka ta dziewczyna była głupia! Rozumiem, że młoda, że naiwna, ale...

nie lugię Belli ze "zmierzchu" denerwuje mnie ona okropecznie. Slughorna z HP też nie, Snape'a też z
HP, Obliwia Newton z "ulysesa Mura". nie mam pomysłu na więcej.

Widzę, że w nielubieniu Jennefer nie jestem osamotniona. Aż mi się jej zaczyna robić żal. :)
Zajrzałam sobie ostatnio do "Władcy pierścieni" i sobie przypomniałam, że Pippin mnie wkurzał. Może nie
jakoś do przesady, ale mnie drażnił. To jest ten rodzaj człowieka... no dobrze, nie zupełnie człowieka,
na którego bym się bardzo chętnie wydarła. Że go Gandalf nie rozniósł za ten numer z Palantirem.

ooo, Ciri;D
--Cytat (skrzypenka):
nie lugię Belli ze "zmierzchu" denerwuje mnie ona okropecznie. Slughorna z HP też nie, Snape'a też z
HP, Obliwia Newton z "ulysesa Mura". nie mam pomysłu na więcej.


--Koniec cytatu

Ja nie lubię Eragona, dziwnie się zachowywał jak miał kogoś zabić. Jenefer też niespecjalnie fajna, Sansa
z pieśni lodu i ognia, faktycznie barrdziej naiwna być nie mogła. No i nie lubię zachowania Syrio Forel,
mógł wygrać walkę ze strażnikami a wolał umrzeć. Chociarz to bardzej sięodnosi do napisania konca Syrio
Forela przez autora a nie do niego samego, bo ogólnie bardzo ciekawa postać.

Ja Eragona lubię bardzo. Może to zastanawianie się nad zabijaniem nie działało na jego korzyść, bo przeciwnicy
to wykorzystywali, ale moim zdaniem świadczy to o jego wrażliwości.

Ale sztucznie ta wrażliwośćbyła pokazana moim zdaniem, dużo baardziej mi się podobało wachanie drizzta
i jego rozterki w książkach o mrocznym elfie.

Jeśli wątek tego typu istnieje od 6 sierpnia 2016, a ja nadal się nie wypowiedziałem, należy się chyba zacząć martwić. :)
U mnie sprawa prosta nie jest, często to się zmieniało.
Postacie, które denerwowały, bo denerwować miały? Hmmm.
Umbridge na pewno chociażby.
Ale Snape? Kiedyś go nie znosiłem.
Dziś jest to dla mnie po prostu postać smutna i odrzucona.
Harry nie dał mu szans ani przez chwilę.
Właśnie, Harry, kiedyś nie, dziś... Pewne rzeczy dostrzegam, których nie widziałem. I postać ta od czwartej, może piątej części naprawdę działa mi na nerwy swoim, nie wiem, wywyższaniem się, stawianiem siebie w środku i bezpodstawnym ocenianiem.
Może antypatia ta w dużej mierze wynika z tego, że o ile cenię ludzi znających i artykuujących swoją wartość, o tyle nie znoszę sytuacji, gdy ktoś uważa, że się zna na czymś nie mając o tym bladego pojęcia, albo stawia siebie w roli ważniaka, bo tak.
Jennefer, owszem, też mnie denerwowała bardzo, choć z kolei bardzo podobał mi się jej stosunek do Ciri w Krwi Elfów, Ciri naprawdę kogoś takiego potrzebowała.
Z Władcy Pierścieni takiej osoby typowo denerwującej mnie chyba nie ma.
Pamiętajmy mówiąc o Pippinie, że był młody, a z resztą swoją odwagę nie raz udowodnił, palantir to była chwila słabości.
Eragon, hmmm, owszem. Była osoba, która mnie denerwowała nawet bardzo, choć ją rozumiem. Arya oczywiście, ale tylko w części drugiej, Najstarszym. Miała całkowitą rację, że związek jej z Eragonem nie należy do najlepszych pomysłów, zwłaszcza w tamtym okresie. Ale takie załatwienie sprawy, jakie wybrała, jest jeszcze gorsze.
Na razie brak innych pomysłów.

Co do Snape'a, miałam dokładnie tak samo.
Jeśli chodzi o Pippina, ja wiem, że był młody, ja wiem, że swoją odwagę niejednokrotnie udowadniał, ale
jak sobie wyobrażam, że w rzeczywistości bym kogoś takiego spotkała, to bym go chyba w klatce z moimi
papugami na kłódkę zamknęła. Akurat by się zmieścił. :)
Chyba w ramach terapii muszę jakiś fanfick z nim napisać. :)

O tak, Dawidzie, Harry też irytował mnie tym wywyższaniem się.

Też jej nie lubię.

--Cytat (Elanor):
Widzę, że w nielubieniu Jennefer nie jestem osamotniona. Aż mi się jej zaczyna robić żal. :)
Zajrzałam sobie ostatnio do "Władcy pierścieni" i sobie przypomniałam, że Pippin mnie wkurzał. Może nie
jakoś do przesady, ale mnie drażnił. To jest ten rodzaj człowieka... no dobrze, nie zupełnie człowieka,
na którego bym się bardzo chętnie wydarła. Że go Gandalf nie rozniósł za ten numer z Palantirem.


--Koniec cytatu

Bez wątpienia u mnie to Teodor Szacki. Choć jest że tak powiem, po jasnej stronie mocy, to jakoś nie
wzbudza u mnie współczucia gdy powinien. No nie i kuniec.

Nie wiem jak ja mogłam zapomnieć. Ginewra w "Mgłach Avalonu", choć tu może bardziej chodzi o sposób,
w jaki autorka ją przedstawiła.