Wpływ wyglądu na pomocność

Nie bardzo wiem od czego to zależy, ale bardzo często ludzie pytają mnie czy pomóc.
Wydaje mi się że uśmiech ma na to duży wpływ, zawsze też niezależnie od tego czy potrzebuje pomocy czy nie, staram się podziękować, życzyć miłego dnia, i być na tyle życzliwa, na ile jestem w stanie.

Pomagają różni, ale z reguły starsi, albo tacy koło 40 roku życia, Z reguły nie zadają za dużo pytań, mają postawę, że ja Pana podprowadzę, a po drodze raczej mówią tylko rzeczy w stylu, że tu są światła, albo jakieś standardowe pytania, typu co studiuje itd. Z zabawniejszych sytuacji np, to kiedyś jak szukałem żabki i zatrzymałem się w jakimś miejscu, bo trochę nie wiedziałem jak i gdzie dalej, noi podszedł jakiś chłopak, albo młodszy niewiele odemnie, albo w moim wieku, zapytałem go ocoś tam, w którą stronę, czy coś, a on mi powiedział, że mnie przeparkuje xd.

Jedna jeszcze rzecz, której nie dopisałam na samym początku - w ogóle zastanawiać się nad sprawą zaczęłam w dniu, w którym ludzie jakby jeszcze bardziej chętnie niż na co dzień się zaczęli pojawiać, a ja raz, ze faktycznie miałam dobry nastrój, więc i miło się do świata uśmiechałam, a dwa, że ubrałam się wtedy akurat jak na siebie odważnie. I do tej pory nie rozstrzygnęłam, który z tych czynników mógł mieć większe znaczenie.

O ile nie chodzisz zazwyczaj ubrana jak żul to raczej ten uśmiech. Aczkolwiek, większe szanse na przeżycie przy zasłabnięciu, czy podobnej sytuacji ma człek w marynarce niż w łachmanach.

Oczywiście, że mimika i ogónie pozytywna postawa jest, jak by to powiedział chat GPT, kluczowa. Oczywiście wszyscy jesteśmy ludźmi i u każdego jest czas i miejsce na przeróżny nastrój, ale jak ktoś zawsze ma wyraz twarzy cierpiętnika za miliony i ogólną kolczastość w społecznej współegzystencji to niech się nie dziwi, że go szerokim łukiem omijają.