Samodzielność

Author: Mulka Language: Polish (polski) Created: 2018-08-20

Interesuje mnie, w jakim wieku nauczyliście się wykonywania konkretnych czynności i czy sprawiały, lub nadal sprawiają trudność.

Results

45votes

W jakim wieku wybrałeś się po raz pierwszy w samodzielną podróż? Czy przebiegła zgodnie z planem? Czy napotkałeś trudności?

Sam pierwszy raz wwybrałem się w wieku 16 lat jeżeli chodzi o moje miasto a pociągiem pojechałem sam w wieku lat 18

Jak miałem 17 lat, było ok, jazda pociągiem.

nie było tak jeszcze

W miejscu zamieszkania 11 lub 12 lat, poza nie 15 lat. Obydwie przebiegły zgodnie z planem.

jeszcze nie

Jeszcze się nie wybierałam w samodzielną podróż

Hmmm. Jeszcze nie miałam przyjemności wybrać się w samodzielną podróż.

jakieś 14 lat, chociaż co to za podróż... jedni wsadzają w pociąg, drudzy z niego wysadzają i tyle mojego.

Nie podrużowałem nigdy sam, mam lęk przed samodzielnym podrużowaniem, jak już trzeba gdzieś jechać to jadę tam razem z mamą.

Byłam chyba w liceum. Pojechałam do przyjaciółki. Sprawa była o tyle prosta, że z dworca odebrali mnie jej rodzice. Podróż raczej przebiegła zgodnie z planem.

W wieku 15 lat - autobus padł i musiałam wracać sięz wylotówki z Krakowa, ale miałam przynajmniej dobry chrzest bojowy )

nigdy nie podróżowałem sam.

w wieku 20 lat, w klasie maturalnej.. sama wracałam do domu po maturze ze szkoły. wszystko dzięki mojej koleżance, która dała mi przysłowiowego kopa i chłopakowi, zktórym wtedy byłam.

w wieku 19 lat, i nie sprawiało mi to proobemu.

Jeszcze nie miałam takiej sytuacji.

nigdy

Jak dobrze pamiętam, w wieku 16 lat. Podróż przebiegła pomyślnie i bez problemów

W naprawdę samodzielną podróż w wieku 17 lat. Nie znałam dobrze drogi w jednym miejscu, głupio mi było spytać ludzi o pomoc i przez to nie zdążyłam na autobus, bo stałam i czekałam aż ktoś się sam nade mną zlituje. Ale w końcu udało się dotrzeć do celu

W wieku lat 17, wszystko przebiegło bez problemów.

Ja zaczęłam jeździć sama późno, bo po skończeniu szkoły. Podróż przebiegła bez problemów, ale pamiętam, że bardzo to przeżywałam.

Pierwszy raz samodzielnie podróżowałem w wieku 16 lat. Wszystko poszło dobrze.

Jeśli od wyjścia z domu aż do miejsca, gdzie miałam ostatecznie dotrzeć, to jeszcze nigdy. Zawsze mimo wszystko ktoś mnie odbiera lub wrzuca w pociąg.

Około 25, wysiadłam tam, gdzie miałam wysiąść.

Pierwszy raz pojechałem tak zupełnie sam do innego miasta w wieku 14 lat. Wszystko poszło zgodnie z planem i nie było żadnych problemów

moją pierwszą samodzielną podróż odbyłam w grudniu a dokładnnie 6 grudnia 2018 roku. wtedy jechałam z koleżanką do teatru horea znajdującego się w łodzi przy ulicy tymmienieckiego. trochę byłam zestresowana czy nie zginę czy ala mnie nie zostawi. ale dotarłam zaruwno do teatru jak i bzpiecznie wruciłam do internatu.

pierwszy raz w wieku 18 lat

Jeszcze takiej nie mialam.

19 lat trudności nie napotkałem.

21 lat, wszystko przebiegło nadspodziewanie dobrze

Nie pamiętam

Zależy co masz na myśli mówiąc o samodzielnej podróży. Sama wyjeżdżać w jakieś krótkie trasy zaczęłam chyba w wieku 15 lat. Pierwszy raz jechałam w jakąśtrasę typu przejść kawałek, autobus, metro i już, wszystko przebiegło zgodnie z planem.

15 lat, przebiegła pomyślnie.

wieku 18 lat

nie wybrałem się w samodzielną podrurz

Czy proszenie o pomoc przypadkowo spotkane osoby Cię krępuje?

Tak. 27%12

Nie. 38%17

Zależy od sytuacji. 36%16

Tutaj można rozwinąć myśl.

Hmmm. Zależy o co trzeba prosić, czasem zdarza się, że po proszę bez problemu, a czasem się gigantycznie wstydzę. W ogóle należe do osób wstydliwych.

Na początku jak najbardziej krępowało, ale ile można.

Zależy od tego, jak ustosunkowany jest do mnie człowiek, którego o pomoc proszę.

Nie bójmy się pytać, to w sumie podstawa

jak kogoś nie znam to ciężej się zapytać.

nie mam z tym problemu.

niemam problemu z proszeniem o pomoc.

nic

Nie lubię kiedy osoby, które chcą pomóc robią to zbyt uporczywie. Irytujące są sytuacje, w których osoby chętne do pomocy same nie znają drogi do celu, do którego podążam. Mimo tego pytają się innych dookoła jak gdzieś dojść. Krępująca jest pomoc obsługi w sklepie, kiedy osoba pomagająca w punkcie koniecznej obsługi zwraca się do sprzedającego w osobie drugiej, tak jakbym miał problemy ze słuchem, nie z wzrokiem, albo tak jakby mnie nie było obok. Nie lubię sytuacji, podczas których przychodzę do supermarketu , proszę o pomoc, po czym słyszę tekst proszę przyjść za godzinę, może wtedy ktoś się znajdzie i panu pomoże. Nie lubię również upitych ludzi, którzy nachalnie chcą pomóc.

Kiedyś krępowało. Teraz się już przyzwyczaiłam

Czasami są sytuacje w których niewidomy, mimo najlepszych chęci sobie nie poradzi. np. gdy jest duże skrzyżowanie, a światła zmieniają się naprawdę szybko. Coś takiego mi się przydarzyło.

Nie ma nic złego albo głupiego w prośbie o pomocy.

Mój problem bardziej polega na tym, że nie wiem do kgo zwracam się o pomoc i niezawsze wiem jak nazwać to słowami lub jak się do danej osoby zwrócić.

Nie uważam że to jest jakiś problem

pytanie o pomoc krępuje mnie trochę, ponieważ nie lubię się pytać ludzi np. jak gdzieś dojść, czy jaki to autobus. pytanie o autobus przydaje się np. w warszawie, ponieważ nie ma tam zewnętrznych komunikatuw.

Nie, nie krępuje mnie. Krępowało mnie podczas zajęć z orientacji, bo czułam się trochę, jakbym miała wygłosić kwestie na scenie. Ale jak sama jadę i wiem, że nie mam wyboru, to pytam bez problemu.

zależy odosoby, kturą napotkam

Czy czujesz się zestresowany, kiedy się gubisz?

Tak, bo to wstyd. 20%9

Nie, bo każdy czasem się gubi. 44%20

Tak, bo wiem, że ludzie na mnie patrzą i nie wiem co myślą, a ja nie lubię zwracać na siebie uwagi. 22%10

Nie, bo ludzie i tak uznają, że świetnie sobie radzę. 0%0

Inne. 13%6

Jakie?

Hmmm. Trudno stwierdzić, rzeczywiście ludzie się patrzą, i potrafią się śmiać, ale wydaje MI się, żę gubienie się, jest rzeczą ludzką, więc nie ma się czym przejmować, całą uwagę w takiej sytuacji należy skupić na odnalezieniu dobrej drogi.

Nie rozumiem?

tak, bo boje śe, że śe nie odnajde

Zależy. Jeśli nie ma wokół ludzi i miejsce jest mi całkiem obce, to tak

Trochę się stresuje, jeśli gubię się na ulicy, ale zawsze wiem że istnieje możliwość zapytać kogoś lub skorzystać z gps. Język do kijowa doprowadzi.

Tak, bo boję się, że nie znajdę dobrej drogi.

ludzie niestety są rużni jedni są życzliwi a drudzy nie.

Trochę tak, ale nie uważam, żeby to był wstyd. Nie myślę też wtedy dużo o tym, czy ludzie patrzą na mnie i myślą, że sobie nie radzę. Raczej tak nie myślą wg. mnie. Mnie w gubieniu przeszkadza sam fakt, że się gubię, nie wiem, gdzie iść, czas marnuję itd. Muszę szukać drogi jeszcze raz, sprawdzać w nawigacji albo się pytać, czego, że tak powiem, nie miałam w planach wcześniej.

czasami

W jakim wieku poczułeś się pewnie, chodząc z laską?

Od zawsze czułem się pewnie, bo umiem jej używać. 20%9

7 do 10 lat. 7%3

11 do 13 lat. 9%4

14 do 16 lat. 11%5

16 do 19 lat. 20%9

Później. 13%6

Nadal czuję się niepewnie. 20%9

Nie chodzę z laską. 0%0

Od kiedy pomagałeś w domu?

Od przedszkola. 33%15

Od podstawówki. 33%15

Od gimnazjum. 4%2

Od szkoły ponadpodstawowej. 9%4

Od studiów. 4%2

Po 25 roku życia. 2%1

Nigdy nie pomagałem, bo nie jestem proszony. 4%2

Nigdy nie pomagałem, bo nie potrafię. 7%3

Nigdy nie pomagałem, bo nie chcę. 2%1

Wymień kilka czynności, przy których pomagałeś lub które samodzielnie wykonywałeś w domu na początku, tzn. zanim nauczyłeś się więcej.

Zmywanie naczyń, wynoszenie śmieci, wyprowadzanie psa i robienie drobnych zakupuw w osiedlowych sklepach

lepiłem pierogi, zmywałem naczynia

Odkurzanie czy ścieranie kurzy, zmywanie naczyń, mycie okien

nie pamiętam ale jakieś podstawy

Zmywanie naczyń, odkurzanie, mycie podłóg, podlewanie kwiatków

Hmmm. Zazwyczaj pomagałam w myciu podłóg czy naczyń. Najgorsze jest to, że nie mnogę przekonać mojej Babci, że przy robieniu herbaty, wieszaniu prania, czy innych takich nic MI się nie stanie. Babcia uważa, że lepiej jest Mnie wyręczać.

Zmywanie, wynoszenie śmieci,

wycieranie kurzy, odkurzanie, przygotowywanie posiłków, robienie samodzielnie kanapek.

Krojenie, obieranie, zmywanie naczyń.

Sprzątanie, zmywanie, segregowanie ubrań, oporządzanie zwierząt

zmywanie naczyń, obieranie ziemniaków.

nieno tylkoraczej tylko zmywanie.

Sprzątanie

Zmywanie, wycieranie kurzu, porządki w pokoju, mycie szyb.

nie dotyczy

Czynności dnia codziennego takie jak sprzątanie domu np. zmywanie naczyń, zamiatanie podłóg oraz sprzątanie po sobie po jedzeniu oraz innych czynnościach. Pomoc przy gotowaniu np. krojąc warzywa i owoce do sałatek, mieląc mak w maszynce do ciasta. Podczas obrządków w gospodarstwie np. w ogrodzie podlewając i zbierając owoce i warzywa, przy sianokosach nosząc snopki siana, przy żniwach wsypując wiadra zboża z przyczepy do worków.

Gotowanie posiłków, mycie naczyń, odkurzanie, sprzątanie po sobie, wynoszenie śmieci, sprzątanie po zwierzętach, karmienie ich... W sumie są dwie czynności, których nie wykonałam nigdy w domu pranie i mycie kibla

Przynoszenie zgrzewek wody do kuchni z miejsca, gdzie je trzymamy, przygotowywanie stołu, czasem odkurzanie, czasem mycie naczyń

pierwsze to było zmywanie naczyń.

Mycie naczyń, sprzątanie domu, gotowanie

Praktycznie od 5 roku życia posługuję się nożem, odkurzam, pierwsze parzenie herbaty chya w wieku 10, ale wtedy tylko z czajnikiem elektrycznym. Z kuchenką gazową oswoiłam się nieco później i nawet dziś ją wolę. Pranie ręczne od gimnazjum, przyszycie czegoś jeszcze w podstawówce. Nigdy nie byłam ograniczana w żadnych czynnościach. Nawet młotkiem i gwoździami posługiwałam się w wieku około 8 lat. Jedyny mój problem, który bardziej siedzi w mojej głowie, bo orientację mam dobrą, to poruszanie się samodzielnie po ulicy. Po budynku nie mam

Zmywanie naczyń, wykrawanie ciastek, obieranie cebuli i czosnku

zmywanie odkurzanie, sprzątanie

mycie naczyń, ścielenie ł??użka .

nie wykonywałam żadnych czynności samodzielnie w domu bo nie chciałam. muwiłam zawsze tu nie internat.

pomoc w kuchni przy przygotowywaniu posiłków pomoc przy przątaniu mieszkania pomoc przy pracach na podwórku

zmywanie naczyn

sprzątanie, czynności kuchenne.

Zmywanie naczyń, mycie owoców i warzyw, obieranie jajek, trochę potem warzyw, nakrywanie do stołu...

Sprzątanie, mycie okien, zcieranie kurzu, prace w ogrodzie i tp.

zmywanie tależy

W jakim wieku potrafiłeś ugotować i usmażyć kilka potraw?

6 lat. 9%4

7 lat. 0%0

8 lat. 0%0

9 lat. 0%0

10 lat. 4%2

11 lat. 2%1

12 lat. 0%0

13 lat. 2%1

14 lat. 7%3

15 lat. 0%0

16 lat. 2%1

17 lat. 2%1

18 lat. 9%4

19 lat. 0%0

20 lat. 13%6

Później. 13%6

Nadal nie potrafię. 36%16

Czy kiedykolwiek bałeś lub nadal boisz się gorącego?

Tak i nie mogę tego przezwyciężyć.. 11%5

Nie, trzeba tylko być ostrożnym. 51%23

Kiedyś tak, ale już mi przeszło. 13%6

Różnie. 20%9

Nie mam do czynienia z niczym gorącym, bo nie gotuję, nie smażę ani nie piekę, nie robię nawet sam herbaty. 4%2

Czy zwracasz uwagę na kolory odzieży i obówia, i innych ewentualnych akcesoriów?

Tak, bo to ważne. 22%10

Tak, bo nie chcę, żeby było widać, że źle dopasowuję kolory. 13%6

Tak, bo chcę ładnie wyglądać. 20%9

Zależy kiedy. 20%9

Nie, ważna jest tylko wygoda. 16%7

Nie, bo ktoś inny dobiera mi ubrania. 9%4

Jak wygląda u Ciebie kwestia zakupów produktów spożywczych w sklepach samoobsługowych?

Przychodzę samodzielnie i proszę o pomoc pracownika biura obsługi klienta. 27%12

Przychodzę samodzielnie i sam szukam produktów. 2%1

Przychodzę z kimś z rodziny lub znajomym i otrzymuję od niego pomoc. 22%10

Wybieram sklepy, gdzie zostanę obsłużony. 24%11

Kupuję głównie w Internecie. 11%5

Inni domownicy zajmują się zakupami. 13%6

A co z odzieżą i obówiem?

Przychodzę sam i kupuję to, co jest wygodne i ma odpowiedni rozmiar. 16%7

Przychodzę sam, biorę pod uwagę rozmiar i własną wygodę, ale w kwestii koloru zdaję się na pracownika sklepu. 11%5

Przychodzę z kimś zaufanym, kto mi w tym pomaga. 58%26

Kupuję przez Internet. 0%0

Ktoś inny mi kupuje, wcześniej nawet nie przymierzam. 16%7

Jak rozwiązujesz problem papierowych dokumentów? Możesz oczywiście je przechować, ale chodzi mi o ich porządkowanie i wypełnianie.

Powierzam to osobie bliskiej. 73%33

Dzięki dostępnym aplikacjom robię to samodzielnie. 11%5

Pomagają mi w tym pracownicy poszczególnych instytucji, jak na przykład urzędniczka w urzędzie. 16%7

Czy rezygnujesz czasem z wyjść lub wyjazdów w obawie, że nie poradzisz sobie z podróżą lub na miejscu? Jest tu pole tekstowe, bo od razu proszę o uzasadnienie odpowiedzi.

Nie nie rezygnuję. Bo zawsze ktoś na miejscu znajdzie się żeby pomuc

czasem tak, zwłaszcza jak chodzi o późne wyjścia nie chce mi się taksówki zamawiać.

nie

Nie, raczej się jeszcze nie zdarzyło, ale też nie wybierałem się dotąd nigdzie, gdzie nie miałbym kogoś zaufanego lub nie znał terenu.

tak

Nie

Raczej nie, to znaczy ze względu na mój dosyć młody wiek, i dotychczasowy brak orientacji, raczej sama nie jeżdże. Ale wydaje Mi się, że mam na tyle silną wolę, że raczej bym Sobie tak prosto nie odpuściła.

Nie. Jest gps, telefon i koniec języka za przewodnika.

Nie nie rezygnuje z samodzielnych wyjść, bo uważam że samodzielne poruszanie się jest ważne.

Raczej nigdy tego nie robię, bo nie mam żadnych nieuzasadnionych lęków.

Rezygnuję, ale z powodów nie związanych z brakiem wzroku

nie

nie, trzeba sobie radzić wmiare możliwości.

Czasami.

niedotyczy

Nigdy nie rezygnuje, gdyż zawsze zakładam, że dam sobie radę. Zazwyczaj się to potwierdza.

Tak, jeśli nie znam osób, które się również wybierają i wiem, że będę musiała ciągle obcych prosić o pomoc, choć jeśli by ludziom zależało, żebym z nimi poszła, to wiele bym się nie namyślała

Nie rezygnuję, bo jakoś zawsze można sobie poradzić. Trzeba tylko wiązać fakty i myśleć w nietypowych sytuacjach, nie panikować.

W tej chwili tak, bo poruszam się na wózku i nie zawsze wiem czy miejsce jest dostosowane dla osób na wózkach. Ale tak dzieje się tylko w takim wypadku, jeśli nie mogę uzyskać informacji o miejscu, do którego zamierzam się wybrać.

Raczej nie. Zawsze można poprosić tych, kto jest w pobliżu o pomoc albo zapytać o coś. Nigdy nie było odmówiono mi w pomocy.

Rzadko, bo na ogół wybieram się na dane wydarzenie z kimś widzącym, choć raczej czeka ta osoba na mnie na miejscu. U siebie nie wiele mam osób, których zainteresowania pokrywają się z mmoimi.

Nie byłam jeszcze w takiej sytuacji

apsolutnie nie bo uważam że i tak jak będę miał problem to ktoś mi pomoże a lubię i nie boję się samodzielnego poruszania i wyjazdów

ja raczej nie rezygnuję z wyjazdów. jeżeli już jeżdżę to zazwyczaj z kimś.

Czasami tak ale często ide na żywioł to znaczy na miejscu prosze napotkane osoby o pomoc albo kontaktóje si z osobami jadcymi do tegosamego miasta i prosze o pomoc

nie. nie rezygnuję jeśli decyduję sie na podruż czy wyjazd to wiem, ze sobie poradzę.

Nie, raczej nie

Raczej nie rezygnuję, chyba, że mi się nie chce.

Jedynym wyjazdem, na którym umyślnie nie byłam myśląc, że nie dam sobie rady, był rejs "zobaczyć morze", ale myślę, że miało to więcej wspólnego z samym faktem, że to rejs, a nie z samodzielnością jako taką. Oprócz tego nie pamiętam takiego wyjazdu, na który bym nie pojechała z powodu obaw, że nie dam sobie pod czas niego rady.

niewyobrażam sobie takiej sytuacji, że gdzieś niejade

Tak bo nie znam miejsca.

Tu jest miejsce na wszystkie dopiski. Może nie zawarłam czegoś w odpowiedziach?

Planuję się zmienić, ale obecnie z samodzielnościa u mnie krucho

Czym innym jest porządkowanie, czym inym wypełnianie dokumentó. Porządkować można samemu, wypełniać bez wzroku raczej nie.

Chciałbym być zupełnie samodzielny, ale mam pewne opory.

Wszystko dobrze

bbbbbb

Myślę, że przydatne byłoby w ankiecie pytanie o kwestię dotyczącą wzroku i jego ewentualnej utracie, gdyż wcześniejsze posiadanie wzroku w dużej mierze może zmienić kwestie samodzielności oraz radzeniu sobie w późniejszym życiu.

Pytanie o dokumenty powinno być wielokrotnego wyboru, bo np w moim przypadku to to naprawdę zależy. Zwykle wypełniam je z kimś w domu, ale czasem z kimś innym albo w urzędzie.

chyba byłoby to na tyle.

Przy okazji pytania o papierowe dokumenty nie było możliwości zaznaczenia kilku opcji. Ja zwykle proszę o pomoc bliską osobę, ale jeśli jej nie ma w pobliżu, użyłabym aplikacji.

super ankieta

Ogólne uwagi dot. ankiety?

fajna ankietka

Ankieta bardzo fajna.

Nie mam żadnych

Myślę, że warto by rozwinąć tematykę samodzielności np. na forum, nawet jeśli jeszcze nie ma grup. Początkiem drogi do samodzielnego życia jest moim zdaniem zrozumienie faktu, że nikt inny, tylko ja mogę spowodować jakikolwiek zwrot akcji, natomiast wiele osób niewidomych ma w sobie barierę i nie wszyscy chcą ją pokonać. Pytanie, czy dyskusje na ten temat są zachęceniem czy nie, dla mnie jak najbardziej były i nadal są z tym, że wszystko w swoim czasie, ale w drodze jestem i chcę iść dalej.

Trafne pytania, choć dorzuciłabym jeszcze sytuację rodzinną, wiek, płeć. Przypuszczam, że każdy, kto mieszka z kimś widzącym idzie mimimo wszystko na łatwiznę i jednak w sytuacjach trudnych, prosi osobę widzącą do pomocy. Kiedy mieszkamy sami bądź z inną osobą niewidomą, mimo wszystko przestawić się chyba każdy potrafi na nowe okoliczności. Pozdrawiam )

nie mam żadnych uwag.

Nie mam uwag raczej.