Przez ponad połowę życia mieszkałam na pięćdziesięciu paru metrach z dwoma braćmi i rodzicami. I to działało, a nawet jakoś tak sporo miejsca właściwie mieliśmy, zawsze odnosiłam takie wrażenie. Także wiesz, to wszystko zależy od podejścia.
No tak, jak trzeba to i w 40 metrów się zmieścisz, ale nie znaczy, że będzie to komfortowe. Chociażbyy teraz jakaś praca zdalna i mieszkasz z kimś w domu, wtedy jeśli jest 1 pokój, to macie często jedno biórko.
Nawet jak się ma małą kawalerke można tak sobie rzeczy poustawiać. żeby zrobić trochę przestrzeni. No chyba, że jest wredny wła\ściciel, który nie pozwala mieszkania przemeblować. Zawsze jednak można spróbować się dogadać. Ewentualnie, jeśli jest mieszkanko bardzo zagracone można część tych gratów przenieść do piwnicy, czy komórki. Ja osobiście, gdybym miała mieszkać sama, lub nawet z jakimś jeszcze współlokatorem, to nie chciałabym mieć stumetrowego mieszkania. Ceny są jakie są i nic się na nie nie poradzi. Ale zawsze na początek kawalerka, lub pokój są chyba dobrym rozwiązaniem.
Ale teraz będzie jeszcze drożej, moi szanowni przyjciele... Bo Polski Ład ma jakiś wejść i inaczej będą się musieli włąściciele, najmujący czy tam najemnicy, teraz nie pamiętam... Inaczej się rozliczać będą musieli.
Według mojej prywatnej opini, ostatnio popularnośc zyskuje temat mieszkań komunalnych (nie mylić ze socjalnymi). Decydowanie się na taką opcję jest jak najbardziej zrozumiałe zwłaszcza w przypadku młodych ludzi zainteresowanych niezależnością i samodzielnością, acz wymaga spełnienia pewnych warunków. Ale jeśli na horyzoncie nie ma innych widocznych perspektyw, pewnie warto spróbować. Tylko niekiedy trzeba uzbroić się w cierpliwość. Na końcu podrzucam link do artykułu, który zdaje się wyczerpywać ten temat od strony technicznej.
Niestety u mnie na przykład bloki, w których znajdują się mieszkania komunalne - nie mylę z socjalnymi - pozostawiają wiele do życzenia pod względem... W każdym razie, mieszkając tam, nie czułabym się bezpiecznie.
Też jestem teraz na tym etapie i długo mi zajęło, by przekonać się do kredytu hipotecznego. Zawsze można podnająć, gdy powinie się noga, w najgorszym wypadku sprzedać z zyskiem, bo ceny idą w górę w przeciwieństwie do pensji. Udało mi się uzyskać kredyt, plus 20 proc. wkładu własnego. Zrobiłam tak, że spędziłąm rok w domu pracując. Wzięłam jeszcze 20000 na remont. Wszystko jest do ogarnięcia.
Mnie to niebawem czeka, kredyt. -- (camila): Też jestem teraz na tym etapie i długo mi zajęło, by przekonać się do kredytu hipotecznego. Zawsze można podnająć, gdy powinie się noga, w najgorszym wypadku sprzedać z zyskiem, bo ceny idą w górę w przeciwieństwie do pensji. Udało mi się uzyskać kredyt, plus 20 proc. wkładu własnego. Zrobiłam tak, że spędziłąm rok w domu pracując. Wzięłam jeszcze 20000 na remont. Wszystko jest do ogarnięcia.
Swego czasu też miałem podobny dylemat, ale w końcu jednak mieszkanie kupiliśmy i też oczywiście z taakim kredytem. Stwierdziliśmy, że jeśli już mamy płacić co miesiąc ileś tam, bo albo wynajem albo kredyt to zawsze lepiej płacić za własne niż tyle samo dać komuś i w ostateczności nic z tego nie mieć. Zakładam, że gdy będę miał sześćdziesiąt lat rodzice będą na tyle leciwi, że to raczej ja nimi niż oni mną powinni się zajmować więc i w razie czego przyjąć pod dach.
Te długoterminowe perspektywy są trochę przerażające, bo obawiam się, że nie możemy być tak pewni stałej pracy jak osoby widzące niestety. Chyba będę się bała zrobić coś takiego.
