Myślę, że łatwiej wejść w świat ociemniałychh niż odwrotnie, bo zachowuje się pamięć o różnych abstrakcjach z którymi być może przyjdzie mi stawić czoło, a ktorych ja po prostu nie pojmuję, myąlę, że mój mózg zwarjuje wtedy i będzie musiał powytwarzać mnóstwo nowych połączeń neuronowych aby to ogarnąć, zakładając, że mój nerw jeszcze do czegoś się nadaje po takim czasie, niby jest jakoś tam zasilany z tej niedoklejonej siatkóki, widzę z 1% może, ale.... No sami wiecie, jak będzie to wielka niewiadoma.
A co do samochodu wiem jak wrzucać biegi itp pojechalbym, podobnie motorem. Ah i to wbicie się w stodolę na rozruszniku. Bezcenne. Cale wczesne dojrzewanie spędziłem z braciakiem na samochodach i motorach. Właściwie to do 21 roku życia.
Wszystko jest do opanowania - ja mam 49 lat i ten rok był rokiem w którym mocno się posunęła choroba. Sporo się musiałem nauczyć. Chodzenie z laską, posługiwać się sluchem, braila, nauczyć się posługiwaniaczytnikiem ekranu i jak widać daję radę, a czytnik ekranu NVDA mam na Podkręć prędkość 20, a już zaczynam 25. Wszystko zależy od predyspozycji, od samozaparcia i chęci.
Słuchajcie, piszecie "jak ktoś chce, to może". Tylko tak: W piłkę nożną? Pewnie, niewidomy "potrafi"! Ale piłka musi być dźwiękowa, sala - odpowiednia, niewidomy - przeszkolony. Korzystać z komputera? Ależ oczywiście! Tylko trzeba czytnika ekranu, odpowiednio przystosowanych programów, nawet klawiatura często musi być dość wypukła, by czuć klawisze. Biegać? Ależ jasne, tylko z przewodnikiem. Robić zakupy? Pewnie, nawet samemu, ale w dostępnych sklepach, gdzie nas dobrze znają, z pomocnikiem, przez Internet. Rozpoznawać kolory? Jasne, ale z dedykowaną apką albo urządzeniem za setki. Jeździć, nawet w rajdach? Pewnie, ale nie sam. I tak ciągle! A ja nie chcę "ale" - ja chcę po prostu wsiąść, biec, grać, tańczyć, znać kolor, wejść do sklepu i wziąć coś z pułki, obejrzeć ulubiony program (bez audiodeskrybcji!!!) itp. Pewnie, wszystko się da, jak ktoś "chce", ale... Nie chcę "ale"! Ja chcę to po prostu robić! I w tym cały sęk, na tym opiera się ten wątek. Zdaje mi się, że przyzwyczajanie się do odzyskanego wzroku da się "ogarnąć". Zawsze można przebywać w zaciemnionych pomieszczeniach, zamykać oczy, zakładać czarne okulary... W tym cały problem, że niewidomy odzyskujący wzrok ma pewne umiejętności, z których może korzystać - poruszanie się "po ciemku", wyrobiony słuch, dotyk itp, umiejętność czytania brajla... To napewno pomaga, bo można zacząć od "swojego" środowiska i przejść powolutku do "tego osób widzących". A niechby i to zajęło 20 lat, ale wiecie, idzie to do przodu. Jak ktoś wzrok traci, to ma gorzej, bo traci swoje środowisko, a nie potrafi przyzwyczaić się do tego nowego, bo nie ma bazy. Fakt, że teraz ci, którzy wzrok tracą, są przystosowywani do życia w ciemności i to jest ok, ale wiecie, nie idzie to "do przodu" nie ma takiej motywacji, nie otwieramy się, tylko zamykamy. Też trochę się boję, jakby to było "widzieć" i nawet jeżeli będzie taka możliwość, porządnie się zastanowię, ale nie ukrywam przed sobą, że niewidzenie to nie jest "sam ideał" i wcale nie jest tak, że "dobrze jest". Nie jest, ja o tym wiem.
Bardzo fajnie powiedzanie. Poza tym, jak my odzyskamy wzrok, mamy wokół mnóśtwo osób, któe nam pomogą się przyzwyczaić i mogą nam wyjaśnić. A jak ktoś traci wzrok, to często musi szukać tej stosunkowo niewielkiej grupy ludzi, która go nauczy, pokaże, wyjaśni, bo nie zawsze się trafi na fajny dom i chętną rodzinę, co nie? Brajla cię każdy nie nauczy, czarnodruku owszem. Światło zgasi każdy, medyczny sposób na jego zapalenie już nie do końca.
Ale nie wszyscy mają jakiekolwiek możliwości odzyskania tego wzroku. Powiem wam tak. Ja juz dawno powinienem widzieć. Nerwy zregenerowane, wszystko bangla. I gdzie jest ten wzrok? No gdize?
Ale Żywek, myślisz, że tu się wypowiadają ci, którzy mają na horyzoncie możliwość? Człeeeniu, ja eż na razie nie mam. WIększość jeszcze nie ma. Wątek miał być formą zabawy w co by było, gdyby. CO byś zrobił raczej.
Gdybym odzyskała wzrok, poświęciłabym się pracy z kamieniami szlachetnymi, projektowaniem biżuterii, litoterapią, TJ. leczeniem energią kamieni. Teraz poznaję moich przyjaciół, czyli kamyczki po krztautach, ale... Marzę o tym, żeby widzieć głębię ich kolorów. Gdybym odzyskała wzrok, chciałabym pojechać do dżungli amazońskiej, spotkać się z indianami. Chcę patrzeć na błękit nieba, widzieć ten cały, piękny i niesamowity świat stworzony przez Boga, czy jak tam nazwiecie Stwórcę tego całego wszechświata.
O, jakie ładne. Chciałabym też pooglądać różne kolory, czy to, jak mówisz, w kamieniach, czy np. w świecie podwodnym, słyszałam, że tam są barwy nie do osiągnięcia nigdzie ińdziej.
Julitko- to jest dokładnie to o czym mówiłem, że jeśli byśmy chcieli być mimo wszystko bardziej samodzielni w czymś więcej niż tylko podstawowych czynnościach to i tak w większym lub mniejszym stopniu jesteśmy uzależnieni od kogoś lub czegoś. W pełni się zgadzam z tym co powiedziałaś.
O, bardzo fajne, zapomniałąm o tym, no jasne! Pierwsze, co bym zrobiła! I to już nie chodzi o to, czy bym się sobie spodobała, podejrzewam, że nie bardzo, ale o samą świadomość, jak wyglądam w różnych sytuacjach. Chociaż...? CHyba tego, to bym się bała. Np. pierwszy raz bym siebie zobaczyła zestresowaną, albo wystraszoną, albo jakąś tam jeszcze i bym pomyślała: rany, to ja tak zawsze wtedy wyglądam? xd.
