Rodzicem być.

Zabór dziecka powinien być tylko wtedy, gdy w domu rodzinnym niema żadnych warunków bytowych do prawidłowego rozwoju i do tego dochodzi znęcanie fizyczne i psychiczne przez rodziców, ale tacy to jeszcze zapomogę z Mopsu dostaną. Przykładowo po ośrodkach jest mnustwo takich dzieciaków i każdy na to lagę kładzie.

Z tego, co wiem, lekarz nie decyduje o niczym w tej materii. Może zgłosić sprawę do pomocy społecznej czy gdzie tam, oni wysyłają człowieka, który chyba też może to zgłosić do sądu czy gdzieś tam i chyba tak ta cała machina rusza.

jeśli chodzi o mnie to nie zabrali mi dziecka , tylko moja mama postanowiła wziąść mojego synka pod swoją opiekę , a tylko po to , żeby mi go nie zabrali i żeby się nie czepiali , że jako samotnie mieszkająca niewidoma matka wychowuję synka , tak jak to teraz jest

A mimo wszystko słyszy się co jakiś czas, że niepełnosprawne matki mają problem, żeby normalnie po porodzie opuścić szpital razem z dzieckiem.

--Cytat (tomecki):
Z tego, co wiem, lekarz nie decyduje o niczym w tej materii. Może zgłosić sprawę do pomocy społecznej czy gdzie tam, oni wysyłają człowieka, który chyba też może to zgłosić do sądu czy gdzieś tam i chyba tak ta cała machina rusza.

--Koniec cytatu

bo osoby widzące nie mogą sobie tego wyobrazić , jak osoba niewidoma może sobie poradzić z niemowlaczkiem, a jednak potrafi , pani która niedawno u mnie była zapytała mnie o to że zdażają się takie przypadki gdzie dzieciątko może zadławić się własną ślinką i zapytała mnie skąd będę wiedziała , że dziecko się dławi mhm , to prostę niemowlaczek zaczyna odkaszliwać , a jeśli nie to powinno się podchodzić co jakiś czas do śpiącego niemowlaczka i sprawdzać , miałam zapytać tej pani czy ona jako osoba widząca stała przy dziecku 24 godziny sprawdzając jaką minkę ma niemowlaczek i czy się dławi własną ślinką , wiadome , że widzącym osobą też może się to przytrafić , że mama będzie w kuchni , albo w toalecie , a niemowlak w tym czasie może zacząć krztusić się własną ślinką , w ostateczności niemowlaka można wziąźć ze sobą do kuchni , jeśli coś dłużej robimy , by mieć kątrolę nad niemowlakiem

w bielsku była sytuacja, że parze zabrali dziecko. facet był o kulach, niedowidzący, a matka miała jakieś problemy neurologiczne. szpital sam skierował pismo do sądu. wypuszczono ją, ale dziecka nie.

skutkiem tego dziecko trafiło do rodziny zastępczej, niespokrewnionej.

Dlatego właśnie trzeba być asertywnym mimo bólu, wyczerpania i oglnego zniechęcenia całym tym nagabywaniem. To jest niestety jeden z problemó, z którymi trzeba się zmierzyć w jakiejś części szpitali. Jest to dość niefajne, ale nie damy rady tego zmienić. Jedyne, co mozemy to pokaza, że ogarniamy temat rodzicielstwa w stopniu dobrym lub bardzo dobrym bez względu na to, jak dużego upokozenia doznamy przy okazji. Niestety decydując się na dziecko, musimy liczyć się z tym, że dostaniemy masę tego typu zdarzeń i jakoś trzeba się na to przygotować.

tylko jak to zrobić, żeby odniosło porządany skutek?

o to jest pytanie ?

mi się udało porozmawiać wczoraj z prawnikiem na ten temat i fakt powiedział mi , że nikt mi teraz tego nie zagwarantuję bezpieczeństwa o swoje maleństwo czy mi je odbierą czy nie , ale nie jest to takie proste , bo jakaś podstawa do tego musi być , żeby mi wzieli dziecko , jedynie szpital może zgłosić moją sprawę do mopsu , gdzie będą mnie nadzorować czy daję sobię radę i czy dziecko przy mnie jest bezpieczne i tyle się dowiedziałam

no to niestety tak działa.

moja mama nasłała na mnie panie z mopsu z nadzieją , że one mi odbierą dziecko , ale niestety nawet one powiedziały , że nie mogą nic z tym zrobić dopuki nie będą miały podstaw do odebrania mi dziecka , jedyne co mogą zrobić to mnie sprawdzać co jakiś czas czy dziecku nie dzieje się krzywda

a jeśli chodzi o ten podpis osoby sprawnej dokumętu w szpitalu to, to polega na tym że nie wszystkie szpitale mają tą procedurę , , ale jeśli już w takim szpitalu żądają takiego podpisu osoby sprawnej , a takiej osoby , osoba nie pełnosprawna nie będzie miała , żeby ten dokumęt podpisać , to szpital nie ma prawa zatrzymać dziecka takiej osobie , jedyne co może zrobić szpital to skierować sprawe do mopsu i tyle , więc moja dobra rada szukajcie szpitala który nie ma takich procedur

W takim razie trzymam kciuki Gabi. Mam nadzieję, że wychowasz je na wartościowego człowieka. Więcej nic tu nie napiszę, bo zachaczamy tu o dużą prywatność, po za tym nie mam w zwyczaju mówienia niczego o rodzinie publicznie. Powiem tylko tyle, ręce opadają.

a ja dla tego to powiedziałam , żeby inni niepełnosprawni nie bali się prawa , że nie mają prawa jako osoby niepełnosprawni wychowywać swoich dzieci i żeby się nie bali że odbiorą im dzieci nikt nie ma takiego prawa

ja przy pierwszym dziecku , bałam się tego , że mi jako osobie nie pełnosprawnej samotnie wychowującej odbiorom dziecko myślałam , że przymnie musi być osoba widząca , która pomoże mi przy dziecku , bo bałam się że inaczej mi zabierą byłam głupia w tedy , ale teraz gdy jestem wciąży postanowiłam to wszystko sprawdzić godzinami siedziałam na internecie , żeby znaleźć jakieś prawo zabraniające wychowywania dzieci przez osoby niepełno sprawne , ale dziękuję też osobą z eltena za porady jestem im bardzo wdzięczna

Ja się tak zastanawiam czemu jest tak że Jednym niewidomym dziecko dadzą, A inni tak jak Gabi mają problemy. Przeciesz z tego co słyszałam od osób widzących one też przy pierwszym dziecku kożystają ze szkoły rodzenia i pomocy rodziny.

Myślę, że sporo zależy od:
1. Otoczenia własnego. Jeśli osoby najbliższe uznają, że te biedne niewidomki nie poradzą sobie z wychowaniem dziecka, mogą zrobić naprawdę wiele, by spróbować to udowodnić.
2. Personel medyczny. Najczęściej kobiety stykają się z lekarzem i położną już na początku ciąży. Tu reakcje też bywają różne. Mogą wątpić czy rodzice, a najczęściej matka, opanuje podstawowe czynności opiekuńcze itd. Wiem, że zdarzają się i tacy lekarze, którzy wręcz nie chcą prowadzić ciąży niewidomej.
Później jest personel szpitala. Jeśli trafimy na otwarte pielęgniarki to możemy całkiem sporo z pobytu tam wynieść, bo np. nauczą jak przewijać czy przystawić do piersi. Druga ewentualność jednak jest taka, że trafimy na ludzi uprzedzonych, którzy zrobią wszystko, żeby utrudnić nam życie, a najlepiej odebrać maluszka. Zapewne myślą wówczas, że niewidoma matka czy też rodzice w ogóle, nie będą w stanie zapewnić dziecku odpowiednich warunków do życia, rozwoju i wzrastania.
Do tej kategorii można także zaliczyć pediatrę, bo jakby nie było, średnio raz na 6-7 tygodni będziemy częstymi gośćmi w jego gabinecie ze względu na szczepienia.
Jakby na to nie spojrzeć, za każdą taką sprawą kryje się czynnik ludzki.

kat masz racje , ja miałam taką przygodę jak idę do ginekologa , że pani która waży i mierzy mi ciśnienie jak pierwszy raz tam pojechałam taxówką do tego ośrodka , to powiedziała mi , to pani sama nie powinna pani sama , myślałam że jej coś odp. ale się powstrzymałam , a za drugim razem ta sama pani powiedziała mi ja nie wiem jak pani sobie poradzi z dzieckiem , a ja jej na to , że tak jak z pierwszym poczym mnie zapytała ile ma to pierwsze dziecko lat , a jak jej [owiedziałam , że 11 to już nic nie powiedziała przysiengam , że jeśli jeszcze raz mi coś takiego powie , to będę trochę beszczelna