Cytaciki, cytaty i świetne teksty z książek

– Uczcij poległych i cierpiących ocalałych ciężką pracą, ponieważ porażka zawsze może się zdarzyć, jednak nigdy nie staraj się udawać, że jesteś doskonały, ponieważ prowadzi to do gorszego końca niż porażka, wiedzie na ścieżkę hańby i nikczemności.
- "Odysej One" tom 7. "W cieniu zagłady"

Witajcie,
Odświeżam wątek. Przeczytałem ostatnio kilka książek, jednak cytat który mnie wzruszył do głębi, pochodzi z ostatniej pozycji przeczytanej przeze mnie, a mianowicie książka autorstwa Pań: Stanisławskiej I., Sumińskiej D., Piotrowskiej A pod tytułem: „Między nami samicami. O kobietach mężczyznach i życiu”
Jest to dialog przeplatający się niniejszych autorek, a cytat który mnie urzekł brzmi:
„[…] Przed wielu laty, wzięłam do domu psa Kajtka i kotkę Ufo. Umarła ich Pani, a mąż nie dałby sobie rady z czwórką zwierząt (miał jeszcze jednego psa i kota). Byliśmy zaprzyjaźnieni i wiedział komu powierza zwierzęta. I kot, i pies szybko odnaleźli się pośród mojej gromady. Każde z nich miało swoje sprawy, i nie spędzali razem dużo czasu. Po kilku latach Ufo śmiertelnie zachorowała. Była już bardzo słaba i większość czasu spędzała, śpiąc w naszym łóżku. Pewnego dnia zeszła z góry i poprosiła, bym wypuściła ją do ogrodu. Chwilę się wahałam, bo było chłodno. Gdy wyszło słońce, otworzyłam drzwi, a Uścia chwiejnym krokiem ruszyła w stronę altanki. Siadła na schodku, a zaraz potem dołączył do niej Kajtek.I po prostu siedzieli obok siebie. Długo. Na pewno więcej niż pół godziny. Ufo umarła tego samego dnia. Nie słyszałam, co sobie powiedzieli, ale czuję, że Kajtek obiecał: „Kiedyś do ciebie dołączę”. I jestem przekonana, że odnajdzie przyjaciółkę gdzieś na niebiańskich łąkach.”.

Wiem, wiem, że dosyć długi fragment, ale tak mnie ujęło, że postanowiłem się podzielić z wami, tym cytatem.

Ale to jest cała prawda. Gdy mój labrador umierał, drugi piesek siedział przy nim z godzinę, a wydawało by się, że nigdy jakoś za sobą nie byli.

- Wyobraź sobie, że dostałaś od kogoś w prezencie ogromny i piękny
pałac. Jasny, przestronny i ślicznie umeblowany. Pomyśl, czy nie
obraziłabyś ofiarodawcy, gdybyś wlazła do zakurzonej komórki pod
pałacowymi schodami i gnieździła się tam do końca życia?
- No - mówię - obraziłabym.
- Takim właśnie pałacem otrzymanym w darze od Boga jest ludzki
umysł. Wspaniały, skomplikowany, niepojęty. A tobie się wydaje, że
to zardzewiała puszka po śledziach. Więc to nie ja bluźnię, to ty
bluźnisz bez przerwy!
- Wcale nie bluźnię, to nieprawda!
- Właśnie, że bluźnisz! Traktujesz Boga tak, jakby był małym
urzędasem od siódmej do piętnastej, któremu ciągle trzeba wsuwać
łapówki do łapy.
- Wcale tak nie myślę, wcale nie daję żadnych łapówek!
- A jak nazwać to twoje latanie do kościoła co tydzień na mszę i
odbębnianie wieczornych paciorków? Jak nazwać to zbieranie do
kieszonki grzeszków, żeby je wysypać przed księdzem na ladę
konfesjonału raz na miesiąc? Jak nazwać to odwalanie dziesięciu
zdrowasiek na pokutę, i do widzenia!
- To co mam więcej robić? Ksiądz nie mówił, żeby na mszę
przychodzić codziennie! Jakby mówił, tobym chodziła! I co ja na to
poradzę, że nigdy mi nie zadał tysiąca zdrowasiek, tylko zawsze
dziesięć?...
- To nie ksiądz cię stworzył, to Bóg cię stworzył. Stworzył cię po
to, żebyś próbowała dorównać Mu mądrością. A przede wszystkim
stworzył cię po to, żebyś była wolna, także od Niego, rozumiesz?
Wolna, wolna, wolna! Bo to wolność jest tą modlitwą, która
przynosi Bogu największą radość. Módl się do Niego swoją
wolnością.
"Panna Nikt" Tomek Tryzna

"Jeśli chcesz wypaczyć charakter, to zabierz się tylko do reformowania go."
O. Wilde - Portret Doriana Graya.

Cytat nie z książki, ale życiowy:
Kobieta oczekuje wiele od jednego mężczyzny, mężczyzna oczekuje jednego od wielu kobiet

Ostatnio zasłyszane, idzie mniej więcej tak
"Dzisiejszy świat cierpi na epidemię rozsądku" Oscar Wilde.

- Która godzina
- Szósta.
- ALe szósta rano, czy szósta wieczorem.
- Szóśta w południe....
jerzy Pilch : "Pod mocnym aniołem"

Ooj, ciężki kaliber Lwica.

- Nastawię wodę na kawę, co? - zaproponowała Monika, kiedy weszły do domu. -Spotkanie z Madzią wyjałowiło mi umysł... Boże, słyszałaś to co ja? Pipsy... Jej mózg chyba nie toleruje obcych słów...
- Myślisz, że kawa to jakoś naprawi? - Luka opadła na taboret i przyglądała się, jak współlokatorka kręci się po kuchni. - Czekaj, muszę się tego nauczyć. Co ona robiła z Mariolką?
- Komórkowała - przypomniała Monika z przyjemnością. - Wiesz, czegoś nie rozumiem. Ciebie faktycznie mogła się przestraszyć. Miałaś ze sobą ten tasak. Ale dlaczego na mnie tak dziwnie patrzyła?
- Idź do lustra, to będziesz wiedziała - Luka powstrzymała niestosowne chichoty i zrobiła poważną minę.
Monika rzuciła jej podejrzliwe spojrzenie i z gracją wypłynęła z kuchni. Stanęła przed lustrem w przedpokoju, przybrała elegancką pozę i oczy jej się zaokrągliły.
- O mamusiu kochana! I ja tak... - zacisnęła powieki, uchyliła je ostrożnie, ale obraz się nie zmienił, fantazyjną koszulę nocną w dalszym ciągu zdobiły zarzucone na gołe ramiona dżinsy z elegancko zawiązanymi pod szyją nogawkami. - Psiakrew! - jęknęła z pretensją. -Nie mogłaś mi powiedzieć? Guzik mnie obchodzi gust Madzi, ale te wszystkie wścibskie baby pomyślą, że zawsze tak śpię!
- Z nimi spać raczej nie będziesz, a w pobliżu nie masz żadnego amanta - pocieszyła ją Luka. Małgorzata J Kursa Przestępczy Kraśnik 01 - Babska misja

To, że milczę, nie znaczy, że nie mam nic do powiedzenia.
Jonathan Carroll

Przyjaźń rodzi się w momencie, gdy jedna osoba mówi do drugiej: "Co? Ty też? Myślałem, że tylko ja".
C.S. Lewis, Cztery miłości

Jeśli chcesz wychować zagorzałego ateistę, musisz udzielać mu surowych lekcji religii. To zawsze owocuje dobrymi skutkami.
Nancy H. Kleinbaum, Stowarzyszenie umarłych poetów

Po co mieć kaloryfer na brzuchu skoro można mieć bojler? - Imć Wędrowycz

There have never been any “Good Old Days,” there have just been days. KURT VONNEGUT

I jeszcze jeden taki, światowy.: “Razors pain you,
Rivers are damp,
Acids stain you,
And drugs cause cramp.
Guns aren't lawful,
Nooses give,
Gas smells awful.
You might as well live.”
DOROTHY PARKER