Pierwsze lęki

ja lubie jak mogę gzieś iść z inna osobą niewidomą z laskami, ale sama bym nie pszłam.
-- (Julitka):
Tak tak, wiem, byłam, wielokrotnie jeździłam z osobą niewidomą, ale sama się boję. Taki lęk przed pierwszym razem, tyle. :(
-- (tomecki):
teraz w metrze są linie prowadzące i kulki czyli te tzw pola uwagi więc generalnie jest całkiem ok.

--

--

Bałam się psów i nie wychodziłam z domu, a teraz jeżdżę na tyle na ile potrafię.
Boję się też gwałtownych dźwięków.

Ja mam tak, że stres zaczyna się u mnie już na samym przystanku. Najgorsza jest ta sytuacja z autobusem – jak pytasz w przestrzeń: „Przepraszam, jaka to linia?”, a tam jest głucha cisza, bo okazuje się, że wokół nikogo nie ma i stoi się tak samemu, gadając do pustki... Głupio to wygląda, ale stojąc samemu po prostu nie masz kogo zapytać.
Ale najgorsze jest metro. Boję się tego ogromnego hałasu, szumu i nagłej dezorientacji. Od razu odpalają mi się czarne scenariusze: że ktoś wpadnie pod tory, popchnie mnie, albo w tym ścisku nagle ktoś mnie szarpnie, złapie za rękę i nie wiadomo gdzie porwie. A już w ogóle najgorzej jest, gdy stoisz sam na stacji i zaczepia cię jakiś bezdomny albo agresywny typ – człowiek po prostu nie wie, co zrobić.
Mam też spory problem z samą komunikacją w pojeździe i oporem przed odzywaniem się do ludzi. Jest na przykład taka sytuacja ze starszą panią – z jednej strony sam chciałbym usiąść, bo lepiej żebym usiadł, ale z drugiej od razu myślę o innych. Wiem, że jej się to miejsce należy i wolę postać. Choć z drugiej strony ludzie w komunikacji też często sami ze swojej strony oferują zwolnienie miejsca, więc to działa w dwie strony.
Stojąc na przystanku na orientacji czuję dokładnie ten sam paraliż. Organizm potrafi u mnie zareagować mocnym stresem i mdłościami na takie sytuacje, nawet gdy niby nic się nie dzieje. Cały czas staram się to przełamywać, ale nie jest to wcale takie łatwe. Jakoś to będzie.

Na te rzeczy jest kilka sposobów.