Witam wszystkich bardzo serdecznie w nowym wątku na Altenie
i o ile jego tytuł może brzmieć nieco dziwnie,
postaram się tutaj wytłumaczyć.
Myślę, że każdy z nas będąc dzieckiem miał
takie swoje wytłumaczenia na pewne zjawiska,
na pewne rzeczy, które nie są wiadomo prawdziwe,
wynikają z tego, że po prostu tak to sobie wyobrażamy,
albo na przykład wynikają z brzmienia,
na brzmienia danego słowa,
czyli przykładem będę ja sam kiedyś właśnie...
Myślałem, że pizza jest do picia przez to,
że mają takie same początki, przedrostki pi,
picie, pizza.
No i to był właśnie jeden z takich dziwnych myśli,
które miałem będąc dzieckiem,
albo jakieś takie właśnie proste rzeczy typu...
Załóżmy, kiedyś będąc w pierwszej podstawówki
bardzo dużo zbierano zakrętów,
zakrętek u nas w szkole i mówiono nam,
że te zakrętki idą na wózki inwalidzkie.
No i ja będąc jeszcze bardzo młodym człowiekiem
myślałem po prostu, że te zakrętki idą bezpośrednio na te wózki,
czyli będą ich częściami.
No a wiadomo, to nie jest tak.
No i chciałem zapytać was,
czy macie jakieś takie wspomnienia typowo,
które...
gdzie przekształcaliście jakieś zjawiska,
jakieś właśnie zdania,
jakieś...
myśleliście, że coś jest czymś innym,
bo myślę, że parę ciekawych anegdotek
dałoby się z tego uzyskać,
więc zapraszam do dyskusji,
jeżeli się komuś to spodoba.
Najwcześniejsze wspomnienia jako dziecko dwuletnie przez analogię skoro kot miauczy to pies hauczy oraz gaśnica skoro gaśnica gasi urządzenie które gasi to trąbnica która trąbi czyli klakson w samochodzie.
Ja to w ogóle kiedyś na przykład myślałem, że jak słucham kasety, to nagrywam.
Że ci ludzie, co tam grają i śpiewają, to że oni w tym magnetofonie świecą po prostu.
Że tam można po prostu przejść do nich. Jakieś przejście do tego głośnika, żeby się tam znaleźć.
Kiedyś w kablówkach był kanał TVN Gra i emitowano tam telegry, czyli takie programy, gdzie się dzwoniło, odpowiadało się na pytania, odgadywało się różne hekszy i wygrywało się pieniądze.
Oczywiście pic na wodę fotomontaż, no ale mniejsza o to.
Jak byłem mały, bardzo lubiłem to oglądać, a pamiętam, że te wszystkie panie prowadzące miały bardzo podobny głos.
I jak byłem mały, jeszcze tak nie do końca rozróżniałem, to myślałem, że to jest jedna pani.
No i pamiętam moje pytanie do mamy, jakaś dwudziesta trzecia, a czy ta pani w ogóle kiedykolwiek śpi, kiedy ona chodzi załatwiać swoje sprawy, ogarniać się i w ogóle.
Taki to właśnie byłem mądry.
Sygnatura to może być w sądzie. Sygnatura sprawy np. :P
Innym moim ulubionym kanałem z dzieciństwa było TVN Meteo.
W początkach istnienia stacji kanał emitował pogodę praktycznie cały dzień i całą noc bez przerwy.
Niektórzy z Was na pewno pamiętają ten zingiel.
Zawsze gdy go odtwarzano wyobrażałem sobie, że do studia wchodzi pies, merda przed kamerą ogonem, a na końcu zingla wychodzi.
Po prostu tak kojarzyło mi się to terkotanie.
Sygnatura to może być w sądzie. Sygnatura sprawy np. :P
Natomiast ja w dzieciństwie oglądałem często Polsat, a jeżeli chodzi o takie jakieś dziwne myślenie, jeżeli chodzi o dzieciństwo, to ja pamiętam jak miałem 8-9 lat i miałem po raz pierwszy zegarek mówiący, no to byłem święcie przekonany, że pani w tym zegarku w środku jest i że jak się go rozwali, to ta pani z tego zegarka wyjdzie.
Przekonanego nie odwiedziecie od przekonania, tak samo nieprzekonanego do niego nie przekonacie.
No, dokładnie, też tak miałem taki ludzik mały.
Albo, że głośnik, jak w głośniku zrobię dziurę, to tam będę mógł dotknąć tych, co prowadzą te wiadomości, na przykład, czy audycję tej pani, czy tego pana.
Mam! Przypomniało mi się dzisiaj: gdy na przykład w wiadomościach słyszałam, że internauci znaleźli czy sądzą tak czy tak zawsze myślałam, że internauta to jakiś zawód. Szkoda, że teraz mało kto liczy się ze zdaniem internautów i w wiadomościach już się tego nie słyszy. :D
Pamiętam, że jak byłam mała nie mogłam sobie wyobrazić, jak wygląda śnieg i chciałam żeby mi mama pokazała jak on wygląda. A jak miałam sześć lat byłam w szpitalu na operacjjach na oczy w klinice gierkowej w Katowicach. I tam jedna pielęgniarka przychodziła nas budzić i mówiła: "Dziołchy wstawać!_ Na co ja się oburzałał i odpowiadałam: "ja nie dziołcha tylko dziewczynka."
I jeszcze jedno: jak byłam mała, mieszkaliśmy w oficynie, w mieszkaniu zaadaptowanym z części strychu, gdzie sufit był nisko. Czasem bywało tak, że mama uderzała w niego głową. Któregoś dnia, mała Iwonka postanowiła, że chce koniecznie zobaczyć jak ten sufit wygląda. Wspięła się więc na kant łóżeczka i..... łubudu. Znalazła się na podłodze. I nawet nie płakałam. Tylko cicho weszłam do łóżeczka z powrotem. Zdołałam dotknąć tylko żyrandola, a mama naturalnie zrozumiała, co się święci :D